Laagspanning- en gestruktureerde bekabeling-aftelling

'n Kabelloop is 'n middellynpad wat van behuising tot behuising gemeet word, van kontakpunt tot telekomkamerrak. Rig dit ortogonaal langs die geboustruktuur, en volg die reghoekige pad eerder as die reguitlyn-afstand, op dieselfde manier as wat kragkanaal gemeet word. Konnektors, kassies en openinge word nie van die looplengte afgetrek nie.

'n Vloerplan-natrek vang slegs die horisontale been, dus is die geïnstalleerde lengte langer. Voeg die vertikale bene by die planlengte om die ontwikkelde lengte te kry: die afsakking van die plafonpad af tot by die kontakpunt (gewoonlik naby 18 duim bo afgewerkte vloer) en die stygpyp by die rak.

Horisontale gestruktureerde kabel het 'n harde lengtebeperking wat deur standaard gestel word, nie deur gebruik nie. Onder ANSI/TIA-568 (en die geharmoniseerde ISO/IEC 11801) mag die permanente skakel van die telekomkamer se laspaneel tot by die werkareakontakpunt nie 90 m (295 vt) oorskry nie, en mag die volledige kanaal insluitend lassnoere nie 100 m (328 vt) oorskry nie.

Hierdie beperking verander nie hoe 'n enkele aftakking gemeet word nie, maar dit beperk enige enkele loop, bepaal waar bykomende telekomkamers of tussenliggende verspreidingsraamwerke moet sit, en is waarom kabel per aftakking afgetel word (elke kontakpunt een tuisloop) eerder as 'n deurlopende netwerklengte. Lope oor die beperking moet gemerk word. Veselruggraatlope (stygpyp en tussen-gebou) het hul eie langer bereikbeperkings, gestel deur veselgraad en elektronika, apart gehou van die 90 m-koperbeperking.

Die standaard veldmetode is om die kontakpunte of aftakkings te tel, te vermenigvuldig met 'n gemiddelde kabellengte per aftakking, speling aan albei kante by te voeg, dan vermorsing by te voeg en na rolle om te skakel. Kabel word geskei volgens tipe (Kategorie 6 of 6A getwiste paar, vesel, koaks, sekuriteitskabel). Aftakkings karteer gewoonlik een tuisloop per kontakpunt of plugaansluiting, maar die kontakpuntskedule beheer: 'n dubbele datakontakpunt verteenwoordig twee aftakkings.

Die gemiddelde lengte per aftakking is 'n kontrakteursgebruik met geen neutrale meetstandaard daaragter nie. Die betroubare manier om dit te stel, is om verskeie verteenwoordigende lope op die plan te meet, insluitend hul stygpyp- en aftakvertikale, en hulle te gemiddeld, of die middelpunt van die langste en kortste loop te gebruik. Dit is 'n verstelbare invoer, nie 'n standaard-gerugsteunde syfer nie.

Speling is werklike kabel wat bestel moet word, dus hoort dit in die verkrygingshoeveelheid al tabelleer geen formele meetmetode dit nie. Bedryfsriglyne beveel 'n minimum 3 m (10 vt) dienslus aan die telekomkamerkant van elke aftakking aan, vir beide koper en vesel. By die werkareakontakpunt verskil die lus volgens media: ongeveer 0,3 m (12 dm) vir getwistepaar-koper, en ongeveer 1 m (3,3 vt) vir optiese vesel, met die groter vessellus wat sy minimum buigradius akkommodeer.

Hierdie toelaes word gelyktydig bygevoeg, een aan die telekomkamerkant en een aan die kontakpuntkant, en word as aparte syfers gehou sodat die kontakpunt-kant-lus nooit verlore gaan nie. Minimum buigradius beperk ook hoe styf kabel by padhoeke kan draai en hoe los 'n dienslus opgerol word.

Paaie word apart van die kabel afgetel, langs dieselfde roete, beheer deur TIA-569. Kabelbak en kanaalpyp word in lineêre lengte gemeet. J-hake en ander nie-deurlopende steune is met nie meer as 1,5 m (5 vt) van mekaar gespasieer nie, dus is die J-haaktelling die padlengte gedeel deur 1,5 m, afgerond na bo.

Bak en kanaalpyp word gegroottemeet volgens 'n vulverhouding. TIA-569 beperk bakvulling tot 50 persent maar beveel aan om na 'n aanvanklike 25 persent te ontwerp vir toekomstige kabel; vulling beïnvloed die padgrootte en deursnee, nie die kabellengte nie. Kanaalpyp wat laagspanningwerk bedien, word omhuls en gestomp en word getel en gemeet soos kragkanaal.

Muurhulse by telekomkamers en vloerstompe by kernpenetrasies word as hul eie paditems getel, en elke penetrasie deur 'n brandgegradeerde muur of vloer dra 'n brandstopomvang wat per penetrasie getel word onder bou- en brandkodes.

Toestelle word elk getel, geskei volgens simbool of tipe-etiket (datakontakpunt, stem, draadlose toegangspunt, kamera, luidspreker, leser, detektor, flitslig), elk sy eie tellinglyn omdat die materiaal, kabel en terminasie verskil. Rak- en kopstuktoerusting word op dieselfde manier getel: rakke, laspanele, skakelaars, netwerkvideo-opnemers, toegangsbeheerpanele en kragtoevoere. Toegangsbeheer word as 'n toestelbondel per beheerde deur of opening getel (leser, beheerder of deurkoppelvlak, slot en posisiesensor).

Vir brandalarm bepaal NFPA 72 werklike spasiëring wat die beramer kan gebruik om 'n telling vanaf 'n kaal plan na te gaan of af te lei: kolrookdetektors sit met nie meer as 30 vt (9,1 m) op middel op gladde plat plafonne (omtrent 900 vt², of 84 m², elk) en binne 15 vt (4,5 m) van mure nie. Hittedetektorspasiëring word deur elke toestel se lys gestel en is dikwels wyer as rook, nie nouer nie. Sigbare kennisgewingstoestelle (flitsligte) word volgens kandela-dekkingstabelle geplaas, met die kamer- of areatabel die dominante drywer en gangspasiëring 'n subgeval; hoorbare toestelle volg hoorbaarheidsteikens bo die omgewingsklankvlak.

Geslotekring-televisiekameras en Wi-Fi-toegangspunte het geen beheerkode nie. 'n Kameratelling volg lens-gesigsveld en die ontwerp se dekkingsones; 'n toegangspunt dek nominaal 'n paar duisend vierkante voet in 'n normale kantoor en heelwat minder by hoë digtheid. Dit is ontwerpheuristieke, dus tel die geplaaste toestelle en behandel enige dekking-afgeleide getal as 'n raming.

Hou twee afsonderlike hoeveelhede. Die netto gemete hoeveelheid, sonder speling en sonder vermorsing, ondersteun die tender en vorderingsfakturering, insluitend 'n hoeveelheidslys. Die bestelde hoeveelheid voeg speling aan albei kante en 'n vermorsingspersentasie by. Vermorsing is 'n kontrakteurstoelaag met geen neutrale standaard daaragter nie, toegepas bo-op netto kabellengte en afgerond na heel rolle (gewoonlik 305 m-, of 1000 vt-, rolle). Voeg nooit vermorsing by 'n hoeveelheid wat in plek gefaktureer word nie.

In aanpassingswerk, bepaal die omvang van bestaande-om-te-bly apart van verwyderings. Verlate kabel wat nie vir hergebruik gemerk is nie, word onder NEC 800.25 verwyder, afgetel as sy eie sloopinglyn. Telekommunikasie-verbinding en -aarding onder TIA-607 is sy eie omvang: gelyringe word elk getel en verbindingsgeleiers word volgens lengte gemeet.

In die Verenigde State is daar geen statutêre meetmetode nie. Tellings is elk, kabel is lineêre voet wat in 1000 vt-rolle bestel word, en TIA-568 en TIA-569 plus NFPA 72 stel die fisiese beperkings. Gemiddelde voet per aftakking en vermorsingspersentasie is kontrakteursgebruik.

In die Verenigde Koninkryk en Ierland geld RICS NRM2. Kontakpunte, punte, bykomstighede en toerusting word getel (getal), terwyl bekabeling en omhulling (kabelgote, bak, kanaalpyp) in meter langs die middellyn gemeet en volgens tipe en grootte beskryf word, dieselfde strengheid wat die NRM2 elektriese werk-afdeling toepas. Speling en vermorsing is kontrakteurstoelaes wat buite die netto gemete hoeveelheid gehou word.

In Kanada word VS-fisiese praktyk (TIA en NFPA) gepaar met CIQS-telling; tekeninge is metriek maar kabel word dikwels in voet en 1000 vt-rolle bestel. Australië en Nieu-Seeland volg die ANZSMM-tradisie: punte word getel vanaf 'n kontakpuntskedule en kabel en omhulling word in meter gemeet, met AS/NZS 3084 en 3085 vir telekompaaie en -bekabeling en AS 1670 vir brandwaarneming. AS 1670.1 se rookdetektorspasiëring is metriek en wesenlik verskillend van die NFPA-syfer, in die orde van 10 m en tot ongeveer 15 m tussen detektors.

In Europa is ISO/IEC 11801 die gestruktureerde-bekabeling-standaard en dra dieselfde 90 m- en 100 m-kanaalbeperkings. Nasionale meetmetodes tel punte en meet omhulling in meter. EN 54 beheer brandwaarneming-plasing, en EN 54-23 beheer visuele alarmtoestelle volgens dekkingskategorie en 'n kubusvormige dekkingsvolume eerder as die kandela- en gangmetode wat onder NFPA gebruik word. Dieselfde ISO/IEC 11801-beperkings en metrieke telling geld vir internasionale werk.