Skrynwerk- en raamwerkopname

Die mees algemene raamwerklengte-fout is om die muur tot by die afgewerkte gipsplaat- of pleistervlak te neem wat afwerkambagte gebruik. Raamwerklengte volg eerder die stutlyn, en die Noord-Amerikaanse tekenkonvensie is asimmetries. Buite- en lasdraende mure registreer teen die buitevlak van die stut, waar die fondament, randbalk en beplanking inlyn lê. Binneskeidings word op die middellyn geneem, omdat hartafstand-spasiëring skoon in 'n middellynlengte verdeel en aansluitings hulself balanseer. Groter kommersiële werke dimensioneer skeidings soms eerder tot by die vlak van die raamwerk. Die verkeerde verwysing skeef die strek met ongeveer 'n halwe stutwydte aan elke punt en verskuif elke afgeleide hoeveelheid.

Hierdie verdeling is gevestigde Noord-Amerikaanse uitlegpraktyk eerder as 'n gepubliseerde reël, dus volg watter vlak ook al die plan sê dit dimensioneer na. Onder RICS NRM2 los die vraag op: Werkafdeling 16 meet raamwerklede langs hul lengte by die aangegewe dwarssnit, en die middellyn is die praktiese ramingslyn.

Wanneer 'n middellynstrek met 'n muurbreedte vermenigvuldig word, tel die middellyn oor waar mure ontmoet, en die korreksie is 'n standaard van bourekenkundige praktyk. 'n L-hoek balanseer homself: die stuk wat op een been twee keer getel word, is gelyk aan die stuk wat op die ander uitgelaat word, dus is geen aanpassing nodig nie. 'n T-kruising of kruismuur tel oor, dus trek jy by elke aansluiting die helfte van die muurbreedte af. Omdat 'n enkele kruismuur twee aansluitings vorm, kom 'n volle breedte per kruismuur af. Netto middellynlengte is gelyk aan die totale middellynlengte minus die helfte van die breedte maal die aantal aansluitings.

Dit is die raamwerk se lengte-teenoor-oppervlakte-asimmetrie, en dit is die reël om stewig vas te hou. Plate en spoor loop deurlopend verby elke opening, en die muur bo en onder 'n opening bestaan steeds, dus word 'n opening onder geen metode ooit van die lineêre muurstrek afgetrek nie. RICS NRM2 en Noord-Amerikaanse praktyk stem saam. Wat 'n opening eerder doen, is om beplankingsoppervlakte te verminder en raamwerkstukke by te voeg.

Beplankingsoppervlakte word verminder, maar slegs vir groot openinge, omdat die arbeid om rondom 'n klein een te sny die materiaal wat bespaar word verreken. Noord-Amerikaanse velplaat-praktyk, geleen uit die gipsplaat-konvensie, ignoreer openinge tot ongeveer een 4-by-8-paneel (rofweg 32 vierkante voet) en trek enigiets groter af, dus bly 'n standaarddeur van ongeveer 21 vierkante voet in. RICS NRM2 trek bord-leemtes af wat groter is as sy oppervlakkige-werk-drempel van ongeveer 0,50 vierkante meter. Die syfer van 1,00 vierkante meter elders in daardie standaardelyn behoort tot die velbekleding-, beglasing- en seëlafdelings, nie houtbeklediing nie, en behoort nie hier hergebruik te word nie. Duitse VOB/C-skrynwerk (DIN 18334) is 'n aparte stelsel: vir volume-houtwerk meet dit die volle dwarssnit sonder om uitsnyings af te trek.

Raamwerktelling neem toe. Elke opening voeg koningstutte, jak- of bystutte, 'n koplat (of, in die VK en metrieke markte, 'n latei), en kreupelstutte bo die koplat by, plus 'n vensterbank en bankkreupelstutte vir vensters. Die ledrolle word deur die IRC erken; die tipiese telling van twee koning- plus twee jakstutte met 'n koplat en kreupelstutte is raamwerkkonvensie.

Die kern-afleiding is dieselfde oor vertikale en horisontale raamwerk: ledetelling is gelyk aan die strek gedeel deur die hartafstand-spasiëring, plus een, plus konvensie-ekstras. Die spasiëringsdeler is in kodes getabuleer; die ekstras is praktyk.

Vir stutte, neem veldstutte volgens spasiëring, voeg dan drie per hoek by, twee per skeidingkruising, een per muurpunt, en twee koning- plus twee jakstutte per opening. Die standaardspasiëring is 16 duim (406 millimeter) hartafstand in die IRC- en IBC-tabelle; 24 duim (610 millimeter) word toegelaat vir gevorderde raamwerk. Stutlengte is nie die nominale muurhoogte nie. 'n Standaard 8-voet-muur gebruik 'n vooraf-gesnyde stut van 92 en 5/8 duim sodat die samestelling met 'n bodemplaat van 1 en 1/2 duim en 'n dubbele bo-plaat van 3 duim die plafonlyn bereik; 9-voet- en 10-voet-mure gebruik stutte van 104 en 5/8 duim en 116 en 5/8 duim.

Plaathoutwerk is gelyk aan die muurlengte maal die aantal rye: drie by verstek (een bodemplaat plus 'n dubbele bo-plaat), of twee met 'n enkele bo-plaat in gevorderde raamwerk. Vloer- en plafonbalke volg die stutpatroon langs die vloerstrek, plus verdubbeling onder parallelle skeidings, verdubbeling met koplatte en bystutte rondom openinge, en randbalke by die omtrek. Kepers word getel as die dakstrek gedeel deur spasiëring plus een per hellingvlak, maar die lengte moet die ware skuins lengte wees, nie die horisontale strek nie. Ware lengte is gelyk aan die horisontale strek maal die hellingfaktor (die vierkantswortel van een plus die styging oor strek gekwadreer), plus oorhang en 'n nokvergunning. Hoek- en killkepers gebruik hul eie langer hellingfaktor.

In RICS NRM2- en CIQS-streke verskyn hierdie tel-afleiding nie in die rekening nie. Stutte, balke en kepers word as lineêre-meter-lede by die aangegewe dwarssnit gemeet, en die kontrakteur bou die stuktelling op. Die spasiëringstabelle is kode; die ekstras en die drie-ry-plaatvermenigvuldiger is konvensie. Metrieke spasiëringsverstekke (400 millimeter in die VK, 600 in kontinentale Europa, 450 in Australië en Nieu-Seeland onder AS 1684) is algemene modules eerder as voorgeskrewe syfers, aangesien spasiëring oorspan- en lasafhanklik is en uit die tekening gelees word.

'n Gewel- of skuinsmuur het stutte wat van die kort punt na die spits groei, elkeen langer as die vorige met die styging oor strek maal die spasiëring. Die telling is steeds die strek gedeel deur spasiëring, maar die houtwerkhoeveelheid moet die werklike toenemende lengtes optel eerder as om die spitshoogte op elke stut toe te pas. 'n Algemene kortpad gebruik die gemiddelde stutlengte, rofweg die helfte van die spitshoogte, maal die telling. Gewelbeplankingsoppervlakte is die oppervlakte van die driehoek: basis maal hoogte gedeel deur twee. Om 'n gewel as 'n reghoek by spitshoogte te behandel, bestel te veel van beide stutte en beplanking.

Voordat enige oppervlakte-na-vel-omskakeling, bepaal watter oppervlaktes beplank is, want om die vlakbasis verkeerd te kry, is 'n faktor-van-twee-fout. Buitemure word tipies aan een vlak beplank, die buitekant. 'n Muur wat aan beide kante vir skuif of brandgradering beplank is, verdubbel die oppervlakte. 'n Dakblad gebruik die ware skuins vlakoppervlakte, en 'n vloerblad gebruik die planoppervlakte van die geraamde vloer.

Skakel dan oppervlakte na velle om. Die veltelling is die beplankte oppervlakte gedeel deur die paneeloppervlakte, opgerond na volledige velle. Die standaardpaneel is 4 by 8 voet, of 32 vierkante voet, 'n prestasie-gegradeerde paneelgrootte wat deur die vervaardigde-hout-handelsvereniging gepubliseer word. Metrieke markte gebruik 'n bord van 1,2 by 2,4 meter, ongeveer 2,88 vierkante meter. Die oppervlakte-aftrekking vir openinge word toegepas voor die oprondting.

Raamwerk dra metaalverbinders en hegters benewens die lede self: balkhangers, orkaan- en optrekbande, raamwerkankers, en spykers of skroewe. Die benadering is een hanger per balk-tot-balk-verbinding en bande per keper- of kapspan-steunpunt, met presiese tellings geneem uit die projek se verbinderskedule en die IRC-hegtingskedule. RICS NRM2 tel hierdie as vasmaakstukke op. Die vereiste en ledrolle is in kode en standaard veranker; die presiese tellings kom uit die skedule.

Kode-brandblokkering is afleibaar. IRC R302.11 vereis brandblokkering in brandbare stutmure op plafon- en vloervlakke en horisontaal teen intervalle van hoogstens 10 voet (3 048 millimeter), plus by oorhangsoffiete en trapwange, dus is horisontale stukke rofweg die muurlengte gedeel deur 10 voet plus die strekke per vlak. Die 10 voet is 'n maksimum spasiëringsinterval wat as 'n deler gebruik word, nie 'n ledelengte nie. Residensiële trekstopping onder IRC R302.12 verdeel verborge brandbare vloer- en plafonsamestellings van 1 000 vierkante voet of minder. Die aparte solder-trekstop van 3 000 vierkante voet of minder is 'n kommersiële bepaling in IBC 718.4.2 vir Groep R-besettings, nie 'n residensiële syfer nie.

Nie-kode-blokkering is detailgedrewe: rugsteun en spykerlatte vir kabinette, gryphandvatsels en toebehore, paneelrand-blokkering waar beplankingsrande tussen stutte beland, en oorspan-middel-koppelrye in vloerbalke, gewoonlik ongeveer een ry elke 8 voet oorspan. Geen gepubliseerde klousule bepaal 'n telling nie, dus word dit uit die argitektoniese besonderhede en die paneel- of balkuitleg geneem, of binne 'n algemene houtwerktoelae gedra.

Vervaardigde dak- en vloerkapspanne is geskeduleerde, ontwerpte lede, dus word hulle as elk per kapspanmerk uit die kapspanontwerptekeninge getel (gewone, hoek-, draer-, mono-, skêr- en gewel-endtipes), nie deur spasiëring afgelei soos stok-geraamde kepers en balke nie. Die IRC en die kapspanontwerpstandaard TPI 1 reguleer hulle, en RICS NRM2 tel kapspankepers volgens getal op.

Die oorspannende lid oor 'n opening word per streek anders gekwantifiseer. Noord-Amerikaanse ligraam-mure gebruik 'n opgeboude dimensionele-houtwerk- of vervaardigde koplat wat binne die raamwerkhoutwerk getel word, met lengte gelyk aan die openingswydte plus die steun op elke jak, maal die laagtelling. VK- en Europese praktyk gebruik dikwels eerder 'n voorafvervaardigde staal- of vooraf-gegote-beton-latei, gemeet in lineêre meters van die aangegewe verwysing en onder 'n aparte afdeling gefaktureer. Australiese en Nieu-Seelandse houtraamwerk onder AS 1684 gebruik 'n houtlatei, met staal waar die skedule dit vereis. Om die een verkeerdelik as die ander te modelleer, plaas die kop-lid in die verkeerde rekening en die verkeerde materiaal.

Bank- of bodemplaat-ankerboute is kode-afleibaar uit die bodemplaatstrek. IRC R403.1.6 stel ankerboute teen hoogstens 6 voet hartafstand, met 'n bout binne 12 duim van elke plaatpunt en 'n minimum van twee per plaatstuk, dus is die telling rofweg die plaatstrek gedeel deur 6 voet, plus een, plus die punt-boute. Hoë-seismiese en hoë-wind-sones verdig die spasiëring en voeg plaatwaspenne by volgens die plaaslike wysiging.

Koudgevormde staal word identies aan hout opgeneem: die strek maal spasiëring gee stutte, en 'n bo- plus onder-U-spoor gee die loper, gemeet as twee maal die muurlengte en bestel in voorraadlengtes van 10 voet (twee rye, die metaal-analoog van houtplate). Drie dinge verander. Lede word geïdentifiseer deur die AISI- of SSMA-aanwyser: 362S125-33 beteken 'n web van 3,625 duim, S vir stut, 'n flens van 1,25 duim, en 33 mil basisstaal, met nie-strukturele lede gemerk NS onder AISI S220 en strukturele lede wat AISI S240 volg. Daar is geen bordvoet nie; staal word per stuk bestel en volgens gewig geprys, die ponde per voet van die snit. Mil-dikte (33, 43, 54, 68 of 97) vervang houtwerkgraad en word uit die spesifikasie gelees, nie uit die strek afgelei nie.

Houtwerk in Noord-Amerika word per bordvoet bestel en geprys. Een bordvoet is gelyk aan 144 kubieke duim, en bordvoete is gelyk aan dikte maal wydte maal lengte gedeel deur 144 met alle afmetings in duim. Vir dimensionele raamwerkhoutwerk word die nominale dwarssnit gebruik, dus werk 'n 2-by-4-by-8 uit tot 5,33 bordvoete, wat ooreenstem met hoe meule sagtehout optel; die werklike afgewerkte grootte van 1,5 by 3,5 duim onderskat die hoeveelheid. Bordvoet is 'n Noord-Amerikaanse eenheid; metrieke markte prys hout volgens die lineêre meter of kubieke meter by die aangegewe gesaagde snit onder RICS NRM2, CIQS en AS 1684. Graad en spesie is 'n opname-beskrywer: NRM2 vereis dat die dwarssnit en karakter van die hout aangegee word, dus kan SPF Nr. 2 teenoor Douglas Fir-Larch, of VK-grade C16 teenoor C24, nie in een lyn saamgegooi word nie. Elke muurtipe word as 'n aparte strek opgeneem, aangesien muurtipes verskil in dikte, stutgrootte en -spasiëring, plaattelling, brandgradering, beplanking en verwysingslyn.

Die dissipline aan die einde is om die twee eenheidstelsels uitmekaar te hou. Die gemete hoeveelheid, gebruik vir tenders en omvangrapportering, is die muurstrek op die verwysingslyn en die beplankingsoppervlakte, in lineêre voet en vierkante voet of vierkante meter, die NRM2- en CIQS-vorm. Die bestelde hoeveelheid, gebruik vir verkryging, skakel dit om na bordvoete, volledige panele en stukke stut of spoor, en voeg dan vermorsing by: gewoonlik 10 tot 15 persent op raamwerkhoutwerk en ongeveer 10 persent op beplanking, toegepas op die bestelling en nooit op die gemete grens nie. Daardie vermorsingsbande is bedryfsvuisreëls. Om 'n bestelhoeveelheid as 'n tender te rapporteer, oordryf die omvang, en om 'n gemete hoeveelheid as 'n bestelling te rapporteer, voorsien die werk onvoldoende. Exayard lees die tekeninge en pas hierdie reëls outomaties toe, trek elke muurstrek op sy verwysingslyn na, trek die openinge af wat die gekose drempel oorskry, en lei die stutte, plate, balke, kepers, beplanking en verbinders af vir die streek wat gebruik word.