Teël- en klipopname

’n Teëlopname verdeel in ’n paar hoeveelheidstipes. Vloer- en muurveldteël word in oppervlakte geneem, in vierkante voet of vierkante meter. Randomlysting soos rondrand, potlood, kwartrond, holplint en metaalrandprofiele word in lineêre voet of meter geneem, net soos bewegingsvoeë. Hoekstukke, seepbakkies, nisse as eenhede, en dekoratiewe aksente word per stuk getel. Dunbed-messelklei word in sakke afgelei, voegmiddel uit die teëlgrootte en voegafmetings, en waterdigtings- of ontkoppelingsmembraan uit die nat area.

Die veldoppervlakte is die ruggraat, en alles anders word daaruit afgelei: omlysting uit die blootgestelde omtrek, messelklei en voegmiddel uit die oppervlakte, membraan uit die nat oppervlakke. Die bestelhoeveelheid is gelyk aan die netto gemete oppervlakte vermenigvuldig met een plus die vermorsingsfaktor. ’n Tender en ’n vorderingsfaktureringsaansoek prys die netto oppervlakte, terwyl slegs die verkrygingsbestelling die vermorsing-belaaide hoeveelheid dra, dus word die twee volgens doel apart gehou.

Vloerteël word tot by die binneste afgewerkte muurvlak nagetrek, die vertrekvoetspoor, nooit tot by ’n middellyn of ’n stylyn nie. RICS NRM2-artikel 28 meet vloer-, muur- en plafonafwerkings netto, in kontak met die basis. By deuropeninge is die vloer deurlopend, dus oorbrug die teël by verstek reguit van styl tot styl en ’n materiaalwisselingsdrumpel is ’n aparte item. Waar die teëlveld by ’n drumpel of ’n vloerbedekkingswisseling eindig, hou dit eerder by die deuropening op.

Muurteël word op elke aansig van afgewerkte vlak tot afgewerkte vlak nagetrek. Die deurslaggewende keuse is die vertikale omvang, wat ’n plan nie kan openbaar nie omdat dit ’n spesifikasiebesluit is. Nat mure rondom ’n bad of stort loop tipies volle hoogte tot teen die plafon of tot ’n gedefinieerde waterdigtingshoogte, ’n badomranding loop algemeen tot ongeveer 60 duim, en ’n agterspatband loop ongeveer 4 tot 18 duim bo die toonbank. Die hoogtereël moet per muur gestel word eerder as om aanvaar te word dat dit van vloer tot plafon is. RICS NRM2-artikel 28 meet muurafwerkings netto tot by die afgewerkte vlak met die hoogte vermeld.

Stortnisse, randdrumpels, banke, vensterlaibande en stylkante is driedimensionele oppervlakke wat ’n plat plan verberg, en hulle is die hoeveelheid wat die meeste in nat-area-opnames gemis word. Hulle moet oopgevou en bygevoeg word: ’n nis voeg sy rug, twee kante, bokant, onderkant en drempel by, en ’n randdrumpel voeg sy bokant en albei vlakke by. Geen standaard kwantifiseer hierdie vlakke nie, maar om hulle by te voeg is standaardpraktyk omdat die planprojeksie alleen stortwerk onderskat.

Daar is twee duidelike aftrekvrae. Die eerste is vaste hindernisse. Teël loop nie onder ’n bad, ’n stortbasis, of ’n ingeboude kas of wasbak nie, dus word daardie voetspore van die vloeroppervlakte afgetrek, met die teël wat by die tooplint stop. Penetrasies kleiner as ’n vierkante voet soos ’n toiletflens of ’n vloerafvoer word nie afgetrek nie, omdat omsny-vermorsing hulle absorbeer, en ’n beweegbare toestel se voetspoor bly in omdat teël-eerste-volgorde daaronder teël. Hierdie lys is installeerderkonvensie eerder as ’n gepubliseerde skedule.

Die tweede vraag is openinge en leemtes, waar die streekstandaarde harde drempels stel en dieselfde muur ’n verskillende netto oppervlakte per streek kan lewer. Onder RICS NRM2-artikel 28 word die oppervlakte netto gemeet sonder toelae vir oorvleuelings en geen aftrekking vir leemtes tot 1,00 vierkante meter nie, ongeveer 10,76 vierkante voet. Die ou VK-reëls onder SMM7 het ’n strakker drempel naby 0,50 vierkante meter gebruik. Australië en Nieu-Seeland volg die RICS-afstamming onder ANZSMM by ongeveer 1,00 vierkante meter, en Duitsland meet netto onder VOB/C DIN 18352. Die Verenigde State het geen statutêre meetmetode nie, en installeerderpraktyk trek uitsnydings af tot ongeveer 1 vierkante voet, omtrent 0,09 vierkante meter, terwyl enigiets kleiner behou word, ’n veel strakker ondergrens as die metrieke reëls. Baie Amerikaanse beramers meet bruto tot by die mure en laat vermorsing die klein openinge dek.

Vermorsing is die invoer met die grootste gevolg en die minste standaardisering, en patroon, nie materiaal nie, is die oorheersende drywer. ’n Reguit stapel- of roosterlegsel op ’n reghoekige veld hergebruik die afgesnyde reststuk teen die teenoorgestelde muur, dus loop dit ongeveer 10 persent. ’n Diagonale legsel teen 45 grade dwing ’n versteksny op byna elke omtrekstuk af sonder ’n herbruikbare reststuk en loop ongeveer 15 persent. Visgraat- en ingewikkelde uitlegte loop ongeveer 15 tot 20 persent, en mosaïek- of kleinformaatvelle loop ongeveer 10 tot 15 persent. Hierdie persentasies is universele vakkonvensie eerder as ’n genommerde standaardklousule, aangesien die vakhandboeke installeringsmetodes publiseer, nie ’n vermorsingskedule nie.

Twee materiale voeg verlies bo-op die patroonfaktor. Natuurlike klip soos marmer, travertyn en lei voeg ’n seleksieverlies by, omdat kleur- en aarvariasie die verwerping van wanpassende stukke afdwing en ’n enkele lot gekoop moet word, wat ongeveer 5 persent bo die gelykwaardige keramiek byvoeg vir ’n totaal naby 15 persent. Grootformaat- en gekalibreerde porseleinpanele loop ongeveer 10 tot 15 persent omdat hul afsnysels groot en moeilik herbruikbaar is. Vermorsing word altyd op die netto gemete hoeveelheid toegepas en nooit op die nagetrekte grens nie, en die verkrygingsbestelling rond op tot heel dose.

Dunbed-messelklei word gedryf deur die troffelkeep, wat die teëlgrootte voorskryf. ANSI A108.5 vereis dat die gemiddelde messelkleikontakarea nie minder as 80 persent vir droë binne-installasies en nie minder as 95 persent vir nat, buite- en grootformaat-installasies wees nie. Dit dwing ’n groter troffel en agterbottering in nat en grootformaatwerk af, wat messelkleiverbruik teenoor klein droë binneteël ongeveer verdubbel. Verteenwoordigende dekking per 50-pond-sak loop ongeveer 50 tot 55 vierkante voet vir ’n kwart-by-kwart-duim-keep, 40 tot 45 vir ’n kwart-by-drie-agtstes-keep, 30 tot 35 vir ’n half-by-half-keep, en 18 tot 22 vir ’n drie-kwart-keep. Die dekking per sak wissel volgens produk, terwyl die kontakarea-reël ferm is.

Voegmiddel per eenheidsarea volg die vakhandboekformule. Die voegmiddelgewig per vierkante voet is gelyk aan die som van die teël se lengte en breedte, gedeel deur die teël se lengte maal breedte, vermenigvuldig met die voegbreedte, die voegdiepte en die voegmiddeldigtheid, met die voegdiepte geneem as die teëldikte. Verteenwoordigende digthede is ongeveer 0,165 pond per kubieke duim vir ongesande voegmiddel, 0,1875 vir gesande, en 0,22 vir epoksie. Kleiner teëls en wyer of dieper voeë verbruik baie meer voegmiddel, dus gebruik ’n mosaïek baie keer die voegmiddel van ’n grootformaatpaneel by dieselfde voegbreedte. ’n Vermorsingstoelae van ongeveer 10 persent word volgens konvensie bygevoeg.

Lineêre omlysting soos rondrand, potlood en metaalrand word slegs langs die blootgestelde, afgewerkte rande van die veld gemeet: die bokant van ’n borspaneel, buitehoeke, randdrumpelkante, en enige loop waar teël ’n nie-geteëlde oppervlak ontmoet. Dit is die blootgestelde omtrek, nie die volle veldomtrek nie, omdat rande wat in ’n ander muur of die vloer doodloop geen omlysting ontvang nie. RICS NRM2-artikel 28 meet plinte, holkele en grensrande in lineêre meter as aparte items. Hoekstukke, seepbakkies, nisse as eenhede, en insetsels word per stuk getel sodat dit hulle nie verkeerd geprys word deur hulle in lineêre of oppervlaktehoeveelhede in te vou nie.

Bewegingsvoeë volg die vak se bewegingsvoegriglyn bekend as EJ171. Hulle is by alle omtrekke, vlakwisselings en weerhoudingsoppervlakke vereis, met veldvoeë elke 8 tot 12 voet in elke rigting vir buite-areas en binne-areas wat aan direkte son of vog blootgestel is, en ’n maksimum van 25 voet in elke rigting, algemeen gestel as 20 tot 25 voet, vir binne-areas wat nie aan direkte son blootgestel is nie. Dieselfde riglyn vereis dat ’n bewegingsvoeg direk oor enige bestaande substraatbeheer- of uitsettingsvoeg gevoer word, sodat die teël nooit ’n bewegende voeg oorbrug nie. Bewegingsvoeë is ’n aparte lineêre item gevul met ’n elastomeriese seëlmiddel onder ASTM C920 eerder as voegmiddel.

Twee duidelike begrippe geld vir groot teël. Die substraat-gelykheidsdrempel kom van ANSI A108.02, wat in die 2024-uitgawe vereis dat die substraat, vir teëls met ten minste een rand van 15 duim, ongeveer 380 millimeter, of langer, plat moet wees tot een-agtste duim oor 10 voet en een-sestiende duim oor 2 voet, teenoor een-kwart duim oor 10 voet vir kleiner teëls. Dit is die voorbereidingsdrempel wat ’n opname merk, omdat dit gereeld ’n selfvlakkende onderlaaglyn en ’n groter troffel byvoeg. Die formele definisie van grootformaatteël is afsonderlik: ’n vlakafmeting groter as 23 duim, ongeveer 584 millimeter, onder ANSI A137.1. Vir ’n teël met ’n sy van meer as 15 duim in lopende verband beperk ANSI A108.02 die baksteenvoegversteek tot 33 persent tensy die vervaardiger meer met ’n proefopstelling goedkeur, en stel die minimum voegmiddelvoeg op een-agtste duim vir gerektifiseerde teël en drie-sestiendes duim vir gekalibreerde teël, wat die voegmiddelformule voer.

Nat areas vereis ’n verbinde waterdigtingsmembraan onder ANSI A118.10, en vloere dikwels ’n ontkoppelings- of kraakisolasiemembraan onder ANSI A118.12. Die membraanoppervlakte is gelyk aan die natmuuroppervlakte plus die stortvloeroppervlakte plus die ontwikkelde randdrumpel- en nisvlakke, bruto geneem omdat die membraan deurlopend is. Sementsteunbord vir mure word per oppervlakte onder ANSI A108.11 gemeet, en selfvlakkende onderlaag vir vloere buite toleransie is oppervlakte maal die gemiddelde ligdiepte as ’n volume in sakke. Gekalibreerde porseleinpanele volg ANSI A108.19, met ’n minimum messelkleikontakdekkingsondergrens van 85 persent eerder as die 80 en 95 persent van ANSI A108.5. Stortvloere vereis ’n hellende messelkleibed na die afvoer teen ’n minimum van een-kwart duim per voet onder die kodes IRC en IPC P2709, wat messelkleivolume gelyk aan die vloeroppervlakte maal die gemiddelde beddiepte byvoeg. Exayard lees die tekeninge en pas hierdie reëls toe, trek elke geteëlde oppervlak na die afgewerkte vlak na en lei die omlysting-, messelklei-, voegmiddel- en membraanhoeveelhede af vir die stelsel en streek in gebruik.