Vloerbedekking-hoeveelheidsberekening

Trek een geslote vorm per vertrek, met elke rand langs die binne-afgewerkte vlak van die muur, die kamerkant-gipsplaat of pleister waarteen die vloer stoot. Moenie tot die middellyn, die stylyn of die buitevlak trek nie: die middellyn meet rondom met die helfte van die muurdikte te veel. Die grondslag is RICS NRM2 Afdeling 28, wat vloerafwerkings netto in kontak met die basis meet. Eiendomstandaarde soos IPMS en ANSI/BOMA Z65.1 meet ook tot die vertrekbinnekant, maar hulle beskryf bruto of verhuurbare oppervlak, nie 'n afwerking-hoeveelheidsberekening nie.

Meet op vloervlak, nie op voetlyshoogte nie. Afgewerkte vloerbedekking skuif ongeveer 3/8 tot 1/2 duim onder die voetlys in, en hout- en swewende vloere laat 'n uitsettingsgaping van 3/8 tot 1/2 duim wat die voetlys dan bedek, sodat nóg die voetlysblootstelling nóg die gaping die gemete oppervlak verminder. By 'n deuropening oorspan die grens reguit oor, kosyn tot kosyn, omdat die vloer aaneenlopend is. Hou elke vertrek as een vorm, en volg kaste, nisse en verdiepings in en weer uit.

Deuropeninge is nooit 'n aftrekking nie, omdat die grens hulle reeds oorspan. Wat afgetrek word, is vaste hindernisse waaronder die vloer nie kan deurloop nie: vollengte-kolomme en -pylare, skoorsteenborste en vuurherde, trapopeninge na die vloer onder, en groot ingeboude toerustingblaaie.

Die grootte waaronder jy 'n leemte ignoreer, is die een syfer wat van streek tot streek verander. Onder RICS NRM2 Afdeling 28 is die oppervlak netto in kontak met die basis, sonder enige aftrekking vir 'n leemte tot 1,00 vierkante meter (sowat 10,76 vierkante voet). Noord-Amerikaanse praktyk het geen statutêre meetstandaard nie en kodifiseer geen leemtedrempel nie: dit meet die volle voetspoor tot die mure en laat die vermorsingstoelaag klein deurboringe opneem. Kanada, Australië en Nieu-Seeland, en kontinentale Europa volg oor die algemeen die metrieke 1,00-vierkante-meter-logika deur standaarde in die RICS-tradisie (CIQS, ANZSMM, DIN 18365 in Duitsland). NRM2 reken ook smal strepe afsonderlik: vloerafwerking in breedtes tot 600 millimeter, soos 'n gang, word apart van die algemene oppervlak geneem omdat die arbeid per eenheid verskil.

Of die vloeroppervlak die voetspoor onder kaste en eilande insluit, is die mees gewigtige vloerbedekking-spesifieke besluit, en dit is 'n installasievolgorde-besluit wat deur die vloertipe gedryf word, nie 'n meetstandaard nie. Vloer-eerste-produkte (gespykerde of gelymde hout, plaatvinyl, mat) loop oor die volle vertrekvoetspoor, insluitend onder kaste en eilande, sodat jy die hele vertrek tot die mure meet; vloer-eerste is die algemene verstek omdat dit teen vog beskerm en toekomstige uitlegte buigsaam hou.

Swewende vloere (laminaat, klikvinyl, sommige saamgestelde) is die uitsondering: hulle moet vry kan beweeg en kan nie onder vaste kasgewig vasgevang word nie, daarom word kaste eers geïnstalleer en stop die vloer by die tonderskop. Vir swewende vloere, sluit die kas- en eiland-liggaamvoetspoor uit, maar behou die oppervlak onder beweegbare toestelle (yskas, stoof, skottelgoedwasser). Baddens, storte en ingeboude meubelwerk word uitgesluit; toilette en voetstukke nie, omdat die vloer onder hulle deurloop.

Vermorsing geld vir die netto gemete oppervlak, nooit vir die grens nie, en dit styg saam met sowel die materiaal as die lêpatroon. Vir houtvloere gebruik reguit of lopende uitlegte 'n algemene veldtoelaag van naby 10 persent, terwyl diagonale uitlegte hoër loop (skuins snitte by elke muur laat onherbruikbare driehoeke) en visgraat-, sjevron- en komplekse patrone nog hoër loop. Veerkragtige plank en teël (luukse vinyl, rubber, kurk) tree net so op: 'n vervaardigersminimum van sowat 7 persent vir reguit luukse vinyl, 'n veilige reguitlê-verstek van naby 10 persent, meer vir diagonaal en visgraat, en 'n klein toename vir breë planke van ongeveer 7 duim of meer. Mattegel word per oppervlak gekoop met 'n tipiese toelaag in die 5- tot 10-persent-omvang.

Behandel hierdie persentasies as praktiese voorinstellings, nie gekodifiseerde syfers nie: die bedryfsverenigings stel die beginsel (bestel ekstra vir snitte en defekte, meer vir skuins en patroon-uitlegte), maar publiseer nie 'n gebronde tabel nie. 'n 5-persent-syfer wat aan houtgradering gekoppel is, word dikwels verkeerd gelees; dit is 'n toleransie vir ondergraadse planke, nie 'n installasie-vermorsingsfaktor nie.

Breëweefmat en plaatvinyl kom in vaste rolbreedtes (mat gewoonlik 12 en 15 voet, plaatvinyl 6, 9 en 12 voet) en word per lopende jaart of meter van die rol verkoop, sodat die bestelling nie netto oppervlak maal 'n vermorsingspersentasie is nie. Dit is 'n vul-en-sny-uitleg: lê die vertrek se korter afmeting teen die rolbreedte, sny lopende lengtes, plaas die nate, en die oorblywende rolrand is die werklike vermorsing. 'n Vertrek waarvan die korter afmeting binne die rolbreedte pas, loop naatloos.

Breër vertrekke benodig nate, en CRI 104, die standaard vir die installasie van kommersiële mat, bepaal waar hulle val: nate loop in die lengte van die area, parallel met hoofverkeer en weg van natuurlike lig, nooit loodreg in 'n deuropening nie, met alle strepe in dieselfde poolrigting. Die naattelling self bepaal naatband, sweisstaaf en naatwerk-arbeid, en word dus afsonderlik gevolg. Patroonmat en -plaat voeg 'n volle patroonherhaling-siklus by elke streep ná die eerste, wat 'n vyfde of meer by die materiaal kan voeg. CRI 104 stel die naatuitleg-reëls maar publiseer geen vermorsingspersentasie nie.

Die hoeveelheidsberekening-eenheid en die bestellingseenheid verskil van streek tot streek. In die Verenigde State is die hoeveelheidsberekening in vierkante voet, maar mat is histories in vierkante jaarts bestel (vierkante voet gedeel deur 9) en dan per lopende jaart gekoop, terwyl hout en luukse vinyl per karton gekoop word. Rond elke vertrekafmeting op tot die volgende hele voet of duim, en rond bestellings op tot hele kartonne of lopende jaarts. Die meng van vierkante voet en vierkante jaarts is die klassieke mat-bestellingsfout.

Metrieke streke (die Verenigde Koninkryk, Europa, Australië en Nieu-Seeland, en internasionale praktyk) werk in vierkante meter netto tot twee desimale, met mat en plaat bestel per lopende meter teen die rolbreedte. Kanada is gemeng: tekeninge is metriek, maar materiale volg dikwels imperiale praktyk.

Vloerbedekking is nooit net die veld nie. Oorgangstrepe en drempels (T-lys, verkleiner, endkap, drempel) word elk getel by deuropeninge en materiaalveranderinge, of per lineêre voet waar hulle aaneenlopend loop; die profiel volg die hoogteverhouding van die twee vloere, 'n T-lys vir gelyke hoogtes en 'n verkleiner waar hulle verskil. Voetlys en plint, waar dit in die vloerbedekking-omvang val, word per lineêre voet langs die binnemuurvlak gemeet, opgelig oor openinge en aaneenlopend onder vensters; veerkragtige holvoetlys is gewoonlik 'n vloerbedekking-item, terwyl hout- of MDF-voetlys dikwels deur die lyswerk-vak gedra word.

Trappe word afsonderlik gemeet, want hulle kos heelwat meer per eenheid: die lineêre voet per trap is die treedte plus stootbordhoogte plus neusing, maal die trapbreedte vir mat-vierkante-jaarts, terwyl houttreë en stootborde elk getel word. Kommersiële hittegeweisde plaatvinyl dra 'n sweisstaaf wat per lineêre voet naat bestel word. Ondervloer, matkussing of -mat, en akoestiese onderlaag weerspieël die veldoppervlak as 'n aparte reël; matmat het dikwels sy eie rolbreedte, sodat sy vulling en vermorsing onafhanklik bereken word.

Veerkragtige, hout- en geklewde vloere misluk oor 'n ondervloer wat te nat is, sodat 'n vogtoets bepaal of 'n vogversagting-reël (membraan, dampversperring of bedekking) in die omvang hoort. Die neutrale toetsmetodes is ASTM F2170, die algemeen verkose moderne metode wat in-situ relatiewe-humiditeit-peilstokke in beton gebruik, en ASTM F1869, wat die vogdamp-vrystellingstempo met kalsiumchloried meet; die slaag- of druipgrens word deur die vloer- of kleefstofvervaardiger gestel. Waar die ondervloer nie gelyk is nie, word 'n selfvlakkende ondervloer of lap eers aangewend; sy oppervlak weerspieël die veld- of geaffekteerde area as 'n aparte reël, en die materiaal word per vervaardigerdekking by die vereiste gietdiepte bestel, opgerond tot hele sakke.

Die gerapporteerde getal verander na gelang van doel. Aankope benodig die bruto hoeveelheid (netto oppervlak plus vermorsing, plus rolvul-afval vir mat en plaat) sodat genoeg materiaal gekoop word. Vorderingsfakturering en die meeste tendermate gebruik die netto geïnstalleerde oppervlak, aangesien jy vir afgewerkte vloer betaal word, nie vir afsnysels nie, terwyl kostebeheer albei volg. Meetstandaarde teken die netto oppervlak aan, en vermorsing is 'n prys- en bestellingsaanpassing, nooit 'n verandering aan die gemete grens nie. Exayard lees die planne, trek elke vertrek tot die binne-afgewerkte vlak, en pas hierdie reëls toe volgens materiaal en streek om sowel die netto- as die bestellingshoeveelhede te lewer.