Waterdigting-, bekleding- en mantelhoeveelheidsbepaling

Bekleding word oor die buitevlak van die muur gemeet, sodat elke elevasiepoligoon van buitehoek tot buitehoek loop, die volle blootgestelde breedte. Die stutmiddellyn meet die vlak met een muurdikte by elke hoek te kort, en die voetspoor of muurlyn daaronder laat die ware vlak en enige oorhang weg, sodat nie een die regte grens vir 'n oppervlakte-hoeveelheidsbepaling is nie.

Vertikaal begin die poligoon by die onderkant van die laagste laag en eindig by die onderkant van die geweloorhang of soffiet. Die onderkant is nie die grondvlak self nie, maar die vereiste speellingslyn bo die grondvlak, dak of dek. Om die grens reg te kry is die mees herbruikbare stap in die vak, want die veldoppervlak volg direk daaruit.

By 'n gewelpunt styg die muur in 'n driehoek bo die geweloorhanglyn op, en die bekleding bedek dit, sodat die elevasiepoligoon tot by die punt moet uitstrek met sy skuins sye wat die onderkant van die gewelrand volg. Die driehoekoppervlak is suiwer geometrie, basis maal hoogte gedeel deur twee.

Om net die reghoek onder die geweloorhang te trek, laat die hele gewel stil op elke gewelpuntmuur val. Dit is die enkele algemeenste ondermeting op 'n mantelhoeveelheidsbepaling, en dit is heeltemal deterministies sodra die basis en hoogte van die tekening afgelees word.

Bekleding is 'n diskrete, gesnyde en oorvleuelde produk, sodat die universele reël bedek-dan-aftrek is: trek die muur soliede, en trek dan elke deur en venster af om die netto oppervlak te kry. Dit is die teenoorgestelde van verf, wat ingevolge die Painting Contractors Association Standaard P10 openinge onder 100 vierkante voet inlaat. Een strukturele uitsondering is 'n geünitiseerde gordynmuur- of paneelstelsel, wat bruto van sy eie openinge gemeet word omdat die glas, panele en deure deel van dieselfde stelsel is, soos oorgedra uit SMM7 Afdeling H.

Selfs onder bedek-dan-aftrek word 'n minimum holte ingelaat omdat die uitsny-afval die besparing rofweg verreken. Die grootte waarby 'n aftrekking begin, is die een werklik streekspesifieke getal. Ingevolge RICS NRM2 word geen aftrekking vir holtes tot 1,00 vierkante meter gemaak nie, omtrent 10,76 vierkante voet, en die historiese SMM7-drempel was 0,5 vierkante meter. Duitse VOB/C-praktyk meet klein fasade-openinge oor, wat beteken dit hou hulle in, tot ongeveer 2,5 vierkante meter onder die algemene en afwerkingsvakkonvensies (byvoorbeeld DIN 18363 verf), terwyl teël- en steenwerk onder DIN 18352 0,1 vierkante meter gebruik. Amerikaanse en Kanadese praktyk het geen gekodifiseerde syfer nie: dit trek elke hele venster en deur af en laat afval enigiets kleiner as omtrent een paneel of vel dekking absorbeer.

Bekleding loop nie tot by die grondvlak nie. Installasiespesifikasies vereis 'n spasie, en die gemete onderkant van die elevasiepoligoon is daardie speellingslyn eerder as die grondvlak self. Veselsement, byvoorbeeld, vereis 6 duim tot die voltooide grondvlak en 1 tot 2 duim tot dakke, dekke, paadjies en opritte.

Om tot by die grondvlak te meet, meet die veld oor en plaas die aanvangslaag verkeerd. Die speellingsyfers is produkspesifiek, sodat viniel en metaal hul eie aanvangsdatums dra en die waarde gestel moet word om by die stelsel in gebruik te pas.

Die eenheid verdeel die wêreld. Amerikaanse en Kanadese materiale word in vierkante bestel, waar een vierkant gelyk is aan 100 vierkante voet, en per vierkante voet aangehaal word, terwyl gemete rekeninge in die VK, Australië en Nieu-Seeland, en Europa vierkante meter gebruik. RICS NRM2 vereis ook dat smal breedtes onder ongeveer 600 millimeter, soos bekledingstroke en afwerklyste, lineêr eerder as as oppervlak gemeet word.

Oorvlak- en plankmantel dek minder as hul volle plankbreedte omdat elke laag die een daaronder oorvleuel, met 'n veselsement-minimum koporvlak van 1 en 1 kwart duim. Die oorvlak word deur die blootstelling betaal, wat die plankbreedte minus die oorvlak is, sodat om 'n afsonderlike oorvlaktoelaag bo-op by te voeg dubbeltel. Die omskakeling na materiaal is deterministies: lineêre voet is gelyk aan netto vierkante voet maal 12 gedeel deur die blootstelling in duim, met die lae-telling geneem as die muurhoogte gedeel deur die maksimum blootstelling, na bo afgerond, en die blootstelling dan eweredig herverdeel sodat lae netjies inval. Om die blootstelling verkeerd te kry, skaal die hele materiaalbestelling.

Die waterweerstandige versperring, of huiswikkel, loop deurlopend agter die bekleding, sodat sy oppervlak die netto muuroppervlak is, maar dit word nie vir dieselfde klein openinge afgetrek nie, omdat dit daarin invou. 'n Kode-vasgestelde oorvlak word dan bygevoeg. IRC R703.2 vereis een laag No. 15-asfaltvilt volgens ASTM D226 Tipe I of 'n goedgekeurde versperring, met die boonste laag oor die onderste oorvleuel met ten minste 2 duim en lasse oorvleuel met ten minste 6 duim, sodat die versperringsoppervlak nie gelyk is aan die voltooide bekledingsoppervlak nie.

Waterbestuurde bekledings vereis ook 'n manier om water wat agter die fineer kom, te dreineer. IRC R703.1.1 gee twee paaie: 'n voorskriftelike minimum dreineringspasie van 3 sestiendes duim (4,8 millimeter), of 'n spasie met ten minste 90 persent dreineringsdoeltreffendheid getoets volgens ASTM E2273 of Bylae A2 van ASTM E2925. Dit bepaal of 'n latte- of reënskermholte, met sy latte en klampe, hoegenaamd in omvang is.

Flikkering is 'n afsonderlik gemete klas. Die kode vereis flikkering by die kop en sye van elke buitevenster en -deur, met panflikkering by die drumpel, plus uitskop- en trapflikkering waar 'n hellende dak 'n symuur ontmoet en basis- of treurflikkering by terminasies. Ingevolge IRC R703.4 en R703.4.1, en die SMACNA Architectural Sheet Metal Manual, word kop-, drumpel- en stylflikkering in lineêre voet per opening geneem, trap- en uitskopflikkering langs dak-tot-muur-kruisings, en basisflikkering langs die ondersteterminasie.

Buite- en binnehoeke, aanvangstrook, J-kanaal, afwerklys en drupkap is lineêre items, apart van die veldoppervlak bestel en geprys. Buitehoeklengte loop met die muurhoogte by elke hoek, aanvanger volg die onderlaaglengte, J-kanaal en afwerklys omsluit elke openingsomtrek, en drupkap loop langs elke openingskop. Hoekpale, hoekplanke en terminasies word boonop as stuk-items van die hoekskedule getel, sodat die bestelling tot hele pale en planke by voorraadlengtes oplos. Om bykomstighede in die veldoppervlak in te vou, onderskat hulle en bederf die eenheidsbasis.

Klein deurboringe soos luggate, slangkrane, ligte en kanale lê ver onder enige holtedrempel, sodat hulle nie oppervlakaftrekkings is nie: afval absorbeer die uitsny. Hulle word eerder getel, omdat elkeen 'n flikkering-, afwerk- of seëlmiddelitem genereer. Dit weerspieël die dakdeurboringskonvensie.

Waar 'n opening van die hoofvlak afgetrek word, is enige beklede terugslag of openingsdiepte in die opening (die styl-, kop- en drumpelvlakke), plus verskuilde toegange, balkonsoffiete en uitstekende erkerterugslae, 'n werklike oppervlak wat as 'n afsonderlike vlak teruggevoeg moet word, per oppervlak of lineêr vir smal breedtes gemeet. Om die opening af te trek maar die beklede terugslag te ignoreer, is die algemeenste netto-oppervlakfout op reënskerm. Geweloorhang- en gewelrandsoffietoppervlak en fascia-lengte word ook gereeld saam met die mantelomvang as 'n suskliklas geneem, met soffietoppervlak gelyk aan die oorhangbreedte maal die geweloorhang- en gewelrandlengte en fascia-lengte gelyk aan daardie lengte.

Hegstukke is 'n werklike verbruikbare hoeveelheid wat deur die kode- of vervaardigerspykerskedule gedryf word. Veselsementheg volg IRC Tabel R703.3(1) of R703.3.2, en viniel volg IRC R703.11, met hoëwindsones wat die spasiëring verstrak volgens die vervaardiger se hoëwindbesonderhede. Die hegstuktelling is gelyk aan die plank- of paneeltelling, of die laaglengte, maal die hegstukke per eenheid uit die skedule.

Metaalmuurpanele word per gewig en per paneel- en naathoeveelhede geprys. Netto oppervlak skakel na gewig om deur die staalmaat-gewigfaktor, omtrent 40,8 pond per vierkante voet vir elke duim basisstaaldikte, geneem uit die AISI-maattabel met die ASTM A653 basismetaaldikte-basis. Staannaat- en sluitlengte is gelyk aan die netto oppervlak gedeel deur die paneeldekkingsbreedte, en die paneeltelling is gelyk aan die netto oppervlak gedeel deur die paneellengte maal die dekkingsbreedte.

EIFS word soos ander bekleding gemeet. ASTM C1397 reguleer die toepassing daarvan maar publiseer geen beramingsmetode nie, sodat die netto elevasie-oppervlak van die voltooide vlak, met isolasiebord, basislaag en afwerking as een stelsel geneem, gebruik word, met openinge afgetrek bo die streeksholtedrempel. Estetiese groewe en bandwerk, die gegroefde skuimvorms, word as lineêre items eerder as ekstra oppervlak geneem.

Afval hoort net in die bestelhoeveelheid, nooit in die gemete grens nie. Die algemene mantelbande loop omtrent 10 persent vir eenvoudige reghoekige mure en rondom 15 persent vir opgesnyde werk, opgejaag deur gewels, baie hoeke en openinge, en diagonale snitte. Hierdie bande is beramings- en vervaardigerspraktyk eerder as 'n genommerde klousule, sodat hulle gestel moet word om by die werk te pas.

Watter hoeveelheid 'n uitset verteenwoordig, hang van die doel daarvan af. Bod, vorderingsfakturering en kostebeheer gebruik die netto gemete oppervlak, openinge afgetrek volgens die streeksholtereël en geen afval nie. Verkrygingsbestelling gebruik die netto oppervlak maal een plus die afvalpersentasie, opgerond na die volgende vierkant, karton of boks. Statebondse gemete rekeninge hou afval uit die hoeveelheid en binne die eenheidstarief, terwyl Amerikaanse bestelling dit insluit. 'n Hoeveelheid behoort nooit 'n afvalpersentasie en 'n afvalgelaaide tarief tegelyk te dra nie. Exayard lees die tekeninge en pas hierdie reëls outomaties toe, deur elke elevasie tot sy buitehoeke te trek, die gewel na die punt te dra, netto oppervlak deur blootstelling om te skakel, en die bekleding-, afwerk-, versperring- en flikkeringhoeveelhede vir die stelsel en streek in gebruik te lewer.