Επιμέτρηση στέγης

Η επικάλυψη της στέγης επιμετράται επί της εξωτερικής καλυπτόμενης επιφάνειας, όχι επί του ίχνους του κτιρίου. Το όριο κάθε επιπέδου ξεκινά από τη γείσωση ή την ακμή απορροής, εκτείνεται έως την εξωτερική παρειά της μετόπης και περιλαμβάνει το πρόβολο της γείσωσης. Εκτείνεται από κορνίζα σε κορνίζα, συμπεριλαμβανομένου του προβόλου του αετώματος, και σταματά στον κορφιά.

Το RICS NRM2 επιμετρά την επιφάνεια της επικάλυψης στέγης επί της καλυπτόμενης επιφάνειας, με τα κεραμίδια και τις σχιστόπλακες μεγάλης κλίσης στην Ενότητα Εργασιών 18 και τις επικαλύψεις από φύλλα, μεμβράνη και πολυστρωματικές υπό την Ενότητα Εργασιών 17. Το γερμανικό VOB/C DIN 18338 χρεώνει την καλυπτόμενη επιφάνεια (gedeckte Flaeche) έως την εξωτερική ακμή, και η βορειοαμερικανική πρακτική ακολουθεί το ίδιο όριο σύμφωνα με τις οδηγίες της NRCA. Τα λοξά κορφιά και τα λούκια αποτελούν κοινά όρια μεταξύ δύο επιπέδων, ποτέ αφαιρέσεις: κάθε επίπεδο αποτυπώνεται ξεχωριστά έως αυτή τη γραμμή.

Επειδή το επίπεδο της στέγης είναι κεκλιμένο, το πολύγωνο της κάτοψης που αποτυπώνει μια επιμέτρηση είναι μικρότερο από την πραγματική επιφάνεια. Η πραγματική επιφάνεια ισούται με την επιφάνεια της κάτοψης πολλαπλασιασμένη επί τον συντελεστή κλίσης, που είναι καθαρή πυθαγόρεια γεωμετρία. Για κλίση ανύψωσης-ανά-12 ο συντελεστής είναι η τετραγωνική ρίζα του ((ανύψωση διά 12) στο τετράγωνο συν 1). Μια κλίση 4 στα 12 δίνει 1,054, μια 6 στα 12 δίνει 1,118, μια 8 στα 12 δίνει 1,202 και μια 12 στα 12 δίνει 1,414. Η πρακτική στις ΗΠΑ και διεθνώς αποτυπώνει την κάτοψη και πολλαπλασιάζει επί τον συντελεστή, ενώ οι επιμετρητές στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ευρώπη και στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία μετρούν το πραγματικό μήκος κατά την κλίση από μια τομή.

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι η εφαρμογή ενός μόνο συντελεστή σε στέγη με μικτές κλίσεις: κάθε επιφάνεια πρέπει να φέρει τη δική της κλίση και να μετατρέπεται και να αθροίζεται ξεχωριστά.

Οι σωλήνες εξαερισμού, οι καπνοδόχοι, οι φεγγίτες, οι καταπακτές και τα μικρά υπερυψωμένα στόμια δεν αφαιρούνται από την επιφάνεια του πεδίου. Οι τεχνίτες στέγης κόβουν γύρω τους με φύρα αποκομμάτων και το αλούμινο στεγανοποίησης λαμβάνεται ως ξεχωριστό στοιχείο, οπότε η αφαίρεσή τους υποτιμά τόσο το υλικό όσο και την εργασία. Μόνο ένα μεγάλο ανοιχτό φρεάτιο, όπως ένα αίθριο ή ακάλυπτος, αφαιρείται.

Το μέγεθος στο οποίο ξεκινά μια αφαίρεση είναι το μόνο πραγματικά ανά περιοχή μεταβαλλόμενο μέγεθος. Σύμφωνα με το RICS NRM2 δεν γίνεται αφαίρεση για κενά έως 1,00 τετραγωνικό μέτρο, ενώ ένας φεγγίτης μεγαλύτερος από αυτό αφαιρείται και κατόπιν απαριθμείται ξεχωριστά. Η γερμανική πρακτική VOB/C υπερμετρά τα ανοίγματα στέγης, δηλαδή τα διατηρεί, έως περίπου 2,50 τετραγωνικά μέτρα, ενώ οι ενσωματωμένοι φεγγίτες και οι ηλιακές μονάδες χρεώνονται πάντα ξεχωριστά ανεξαρτήτως μεγέθους. Η πρακτική στις ΗΠΑ δεν έχει κωδικοποιημένο μέγεθος, απορροφώντας τις τυπικές διελεύσεις στη φύρα και αφαιρώντας μόνο ένα μεγάλο φρεάτιο κατά κρίση. Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ακολουθούν την παράδοση του RICS, κοντά στο 1,00 τετραγωνικό μέτρο.

Τα κορφιά, τα λοξά κορφιά, τα λούκια, τα άκρα αετώματος και οι γεισώσεις λαμβάνονται ως ξεχωριστά γραμμικά στοιχεία, καθώς το καθένα είναι διακριτό προϊόν με τη δική του τιμή. Η Ενότητα Εργασιών 18 του RICS NRM2 τα λαμβάνει ως γραμμικά πρόσθετα στοιχεία (extra-over) και το DIN 18338 επιμετρά το καθένα κατά τον άξονά του. Τα λοξά κορφιά και τα λούκια είναι κεκλιμένα, οπότε το μήκος τους είναι το κεκλιμένο μήκος, η τετραγωνική ρίζα του (ανύψωση στο τετράγωνο συν προβολή στο τετράγωνο), μεγαλύτερο από τη διαγώνιο της κάτοψης, ενώ τα κορφιά και οι γεισώσεις είναι οριζόντια και το μήκος τους στην κάτοψη ισούται με το πραγματικό τους μήκος. Η αρχική λωρίδα (starter strip) και το καπάκι κορφιά και λοξού κορφιά προκύπτουν από αυτά τα μήκη, όχι από την επιφάνεια του πεδίου.

Η υπόστρωση, πισσόχαρτο ή συνθετική, διαστασιολογείται από την καθαρή επιφάνεια στέγης συν την αλληλοεπικάλυψη και στρογγυλοποιείται σε ακέραιους ρόλους, με ελάχιστες κατά μήκος και πλευρικές αλληλοεπικαλύψεις που ορίζονται από τον κανονισμό, για παράδειγμα IRC R905.1.1. Το φράγμα πάγου εφαρμόζεται μόνο όπου ισχύει η συνθήκη ψυχρού κλίματος. Όπου ισχύει ο Πίνακας IRC R301.2(1), το IRC R905.1.2 απαιτεί αυτοκόλλητη μεμβράνη γείσωσης που φτάνει έως 24 ίντσες εντός της γραμμής του εξωτερικού τοίχου, οπότε το πλάτος της ζώνης κατά την κλίση είναι η προβολή του προβόλου συν 24 ίντσες. Οι εκδόσεις πριν από το 2024 απαιτούσαν επίσης 36 ίντσες κατά την κλίση σε κλίσεις 8 στα 12 ή απότομότερες, κάτι που καταργήθηκε το 2024, και τα λούκια λαμβάνουν τη μεμβράνη ξεχωριστά. Ο Εθνικός Οικοδομικός Κανονισμός του Καναδά απαιτεί προστασία γείσωσης σε δικαιοδοσίες ψυχρού κλίματος, συνήθως κοντά στα 900 χιλιοστά, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, η ηπειρωτική Ευρώπη και η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία δεν έχουν αντίστοιχη απαίτηση.

Η κλίση καθορίζει ολόκληρη την επιμέτρηση. Η NRCA θέτει το όριο στα 3 στα 12, περίπου 14 μοίρες. Σε αυτό ή κάτω από αυτό η στέγη είναι μικρής κλίσης, ένα συνεχές σύστημα μεμβράνης ή πολυστρωματικό σύστημα που επιμετράται με βάση την επιφάνεια του πεδίου με συντελεστή κλίσης κοντά στο 1. Πάνω από 3 στα 12 η στέγη είναι μεγάλης κλίσης, με διακριτά κεραμίδια ή πλακίδια, όπου ο συντελεστής κλίσης έχει τη μεγαλύτερη σημασία και η αρχική λωρίδα και το καπάκι προκύπτουν από τα γραμμικά μήκη. Το ελάχιστο των κανονισμών IBC και IRC για τα ασφαλτικά κεραμίδια (shingles) είναι 2 στα 12 με διπλή υπόστρωση, ενώ η βέλτιστη πρακτική της NRCA είναι 4 στα 12 και απότομότερη.

Οι πολυστρωματικές στέγες και οι στέγες τροποποιημένης ασφάλτου πολλαπλασιάζουν την επιφάνεια του πεδίου επί τον αριθμό των στρώσεων, με το φύλλο βάσης, το φύλλο κάλυψης, τη μόνωση και την πλάκα κάλυψης να αποτελούν το καθένα ξεχωριστή ποσότητα επιφάνειας, οπότε η μέτρηση μίας μόνο στρώσης υποπαραγγέλλει μια τετραστρωματική διάταξη περίπου κατά τέσσερις φορές. Οι μονοστρωματικές μεμβράνες όπως οι TPO, EPDM και PVC είναι μία στρώση, αλλά προσθέτουν ξεχωριστά το μήκος ραφής στις αλληλοεπικαλύψεις, την πυκνότητα στερέωσης και την πλάκα κάλυψης. Η κωνική μόνωση που δημιουργεί κλίση προς τα φρεάτια απορροής είναι όγκος, μέσο πάχος επί επιφάνεια. Το αλούμινο στεγανοποίησης τοίχου και υπερυψωμένου στομίου επιμετράται τόσο κατά το γραμμικό του μήκος όσο και κατά το κατακόρυφο ύψος του, καθώς το ύψος του ανασηκώματος καθορίζει το ανεπτυγμένο πλάτος της λαμαρίνας. Τα στοιχεία στερέωσης μετρώνται ανά τετράγωνο (square): το IRC R905.2.6 ορίζει τέσσερα καρφιά ανά κεραμίδι ως πρότυπο και έξι σε ζώνες ισχυρών ανέμων, με διαβάθμιση κατά ASTM D3161.

Η φύρα εφαρμόζεται στο παραγγελθέν υλικό, ποτέ στο επιμετρημένο όριο. Οι συνηθισμένες ζώνες για κεραμίδια shingle κυμαίνονται περίπου στο 10 τοις εκατό για μια απλή δίρριχτη στέγη έως 15 με 20 τοις εκατό και πάνω για μια σύνθετη, πολυτεμαχισμένη στέγη, με τα κεραμίδια και τις σχιστόπλακες κοντά στο 5 με 10 τοις εκατό, το μέταλλο σε εύρος περίπου 5 με 20 τοις εκατό και τις μονοστρωματικές σε εύρος 5 με 15 τοις εκατό. Αυτές οι ζώνες αποτελούν πρακτική εκτίμησης και κατασκευαστών παρά αριθμημένο όρο: η ARMA, η αρχή για τις ασφαλτικές στέγες, δίνει μόνο εύρος φύρας κοπής 2 με 10 τοις εκατό συνδεδεμένο με τη διαμόρφωση.

Το ποια ποσότητα αντιπροσωπεύει μια έξοδος εξαρτάται από τον σκοπό της, και αυτός ο διαχωρισμός είναι δομικός ανά περιοχή. Οι προμήθειες στις ΗΠΑ ενσωματώνουν τη φύρα στην ποσότητα παραγγελίας, λαμβάνοντας την καθαρή επιφάνεια, προσθέτοντας ένα ποσοστό φύρας και στρογγυλοποιώντας προς τα πάνω σε ακέραιες δέσμες, ρόλους ή τετράγωνα (squares), όπου τρεις δέσμες καλύπτουν ένα τετράγωνο. Η πρακτική στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ευρώπη και στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία επιμετρά καθαρά σύμφωνα με το RICS NRM2 και το VOB/C DIN 18338 και ενσωματώνει τη φύρα μέσα στην τιμή μονάδας. Η μονάδα αναφοράς ακολουθεί τον ίδιο διαχωρισμό: τετράγωνα στέγης των 100 τετραγωνικών ποδιών στις ΗΠΑ, τετραγωνικά μέτρα αλλού και τα δύο σε έργα του Καναδά. Μια ποσότητα δεν πρέπει ποτέ να φέρει ταυτόχρονα ποσοστό φύρας και τιμή επιβαρυμένη με φύρα. Το Exayard διαβάζει τα σχέδια και εφαρμόζει αυτούς τους κανόνες αυτόματα, αποτυπώνοντας κάθε επίπεδο έως την εξωτερική του ακμή, μετατρέποντας μέσω του ανά επιφάνεια συντελεστή κλίσης και παράγοντας τις ποσότητες επικάλυψης, ακμών και υποστηρικτικών στρώσεων για το σύστημα και την περιοχή που χρησιμοποιείται.