Επιμέτρηση βαφής και επιστρώσεων

Η βαφή καθορίζεται από το εργατικό κόστος. Ο βαφέας εξακολουθεί να βάφει με ακρίβεια στα όρια, να καλύπτει και να διαμορφώνει τις άκρες γύρω από μια μικρή πόρτα ή ένα παράθυρο, οπότε τα πρότυπα σκόπιμα διατηρούν τα μικρά ανοίγματα εντός της μετρημένης επιφάνειας. Το μέγεθος στο οποίο αφαιρείται τελικά ένα άνοιγμα είναι η πιο καθοριστική απόφαση σε μια επιμέτρηση βαφής, και το όριο αυτό μεταβάλλεται ανά περιοχή.

Στην πρακτική των Ηνωμένων Πολιτειών, το Πρότυπο P10 της Painting Contractors Association, ενότητα 5.8, αφαιρεί ένα άνοιγμα μόνο αν είναι 100 τετραγωνικά πόδια ή μεγαλύτερο, ή αν εκτείνεται από το δάπεδο έως την οροφή και υπερβαίνει τα 5 πόδια σε πλάτος, οπότε μια κανονική πόρτα και ένα κανονικό παράθυρο παραμένουν και τα δύο εντός. Σύμφωνα με το RICS NRM2, η μέτρηση είναι καθαρή: κάθε κενό άνω του 1,00 τετραγωνικού μέτρου, περίπου 10,76 τετραγωνικά πόδια, αφαιρείται, οπότε μια κανονική πόρτα αφαιρείται αλλά ένα μικρό παράθυρο όχι. Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ακολουθούν την ίδια λογική κενών μέσω του ANZSMM, με το AS/NZS 2311 να διέπει την εφαρμογή και όχι την αφαίρεση, ενώ οι υπόλοιπες περιοχές του μετρικού συστήματος κληρονομούν τον γενικό κανόνα του 1,00 τετραγωνικού μέτρου.

Μια τρίτη συμπεριφορά, κάλυψη και μετά αφαίρεση, αφαιρεί κάθε άνοιγμα στην πλήρη τιμή του. Ανήκει στις επενδύσεις προσόψεων, τις επικαλύψεις και τη γυψοσανίδα, όπου η ίδια όψη καθορίζει επίσης ποσότητα πλακών, οπότε το πρώτο ερώτημα είναι σε ποια ειδικότητα ανήκει η όψη. Η επιφάνεια τοίχου πίσω από ντουλάπια, μπανιέρες και ντουζιέρες επίσης δεν αφαιρείται σύμφωνα με το P10 ενότητα 5.9, επειδή αυτά τα στοιχεία καθυστερούν τον βαφέα· αφαιρέστε την κρυμμένη επιφάνεια μόνο όταν το αντικείμενο εργασιών σταματά τη βαφή στη γραμμή του εξαρτήματος.

Η βαφή τιμολογείται κατά επιφάνεια, οπότε τα γραμμικά και τα διαμορφωμένα στοιχεία μετατρέπονται σε επιφάνεια μέσω της περιελιγμένης περιμέτρου τους, που ονομάζεται περίμετρος ανάπτυξης: η επιφάνεια ισούται με το μήκος επί την περίμετρο, και για έναν κυκλικό σωλήνα η περίμετρος είναι π επί την εξωτερική διάμετρο.

Η παγκόσμια προεπιλογή είναι η μέθοδος ζωνών περιμέτρου του μετρικού συστήματος, χωρίς ελάχιστο κατώφλι. Σύμφωνα με το RICS NRM2 ενότητα 29, οι επιφάνειες με περίμετρο ανάπτυξης 300 mm ή λιγότερο λαμβάνονται σε γραμμικά μέτρα, και σύμφωνα με την ενότητα 28 τα τελειώματα με πλάτος 600 mm ή λιγότερο διατηρούνται χωριστά από τη γενική επιφάνεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπερισχύουν αυτού με ένα ελάχιστο κατώφλι: το P10 στις ενότητες 5.1 και 5.2 ορίζει ότι κανένα αντικείμενο δεν θεωρείται μικρότερο από ένα γραμμικό πόδι σε πλάτος και μετριέται ως ένα τετραγωνικό πόδι ανά γραμμικό πόδι, οπότε τα στενά σοβατεπί, οι σωληνώσεις και οι ράβδοι λαμβάνουν αυτό το ελάχιστο. Ένα τμήμα που αλλάζει κατεύθυνση σε οξεία γωνία προστίθεται με συνήθως όχι λιγότερο από μισό τετραγωνικό πόδι ανά γραμμικό πόδι σύμφωνα με την ενότητα 5.5.

Οι πυκνά κατασκευασμένες και οι διάτρητες κατασκευές, όπως η περίφραξη συρματοπλέγματος, οι δοκοί ανοιχτού πλέγματος και οι σχάρες, μετρώνται ως συμπαγές περίγραμμα σύμφωνα με το P10 ενότητα 5.7, και όχι κατά την καθαρή επιφάνεια του σύρματος, επειδή ο βαφέας περιτυλίγει κάθε στοιχείο. Αν επεξεργαστούν και οι δύο όψεις, η επιφάνεια του περιγράμματος διπλασιάζεται, και ο συνδεδεμένος σκελετός μετριέται χωριστά. Η καθαρή επιφάνεια του σύρματος θα υποτιμολογούσε δραστικά την εργασία.

Οι πόρτες και τα παράθυρα αριθμούνται ως τεμάχια, χωρίς να ενσωματώνονται στην επιφάνεια τοίχου, επειδή η βαφή ακριβείας στα όρια, οι δύο όψεις, οι άκρες και η κάσα έχουν δικό τους εργατικό κόστος. Οι επίσημες μέθοδοι μέτρησης όπως το RICS NRM2 ενότητα 29 αριθμούν τις τζαμωτές και τις ταμπλαδωτές πόρτες και τα παράθυρα με δηλωμένη κατηγορία περιμέτρου ανάπτυξης ή μεγέθους υαλοπίνακα, και η πρακτική των Ηνωμένων Πολιτειών ομοίως μετρά τα φύλλα θύρας, συχνά και τις δύο όψεις, καθώς και τις κάσες ως ξεχωριστά στοιχεία. Το ακριβές μέγεθος υαλοπίνακα και οι κατηγορίες περιμέτρου ανάπτυξης διαφέρουν μεταξύ των μεθόδων.

Οι οροφές αποτελούν ξεχωριστό στοιχείο επιφάνειας από τους τοίχους, επειδή η εργασία υπεράνω της κεφαλής είναι πιο αργή και, πάνω από το τυπικό ύψος εργασίας, απαιτεί εξέδρες ή ικριώματα που επιβαρύνουν το εργατικό κόστος. Η προσαύξηση ύψους εφαρμόζεται συνήθως όταν η εργασία υπερβαίνει περίπου τα 8 έως 10 πόδια, ή περίπου τα 2,4 έως 3,0 μέτρα, αν και το ακριβές όριο είναι θέμα πρακτικής επιμέτρησης. Τα σοβατεπί, όπως το περιθώριο δαπέδου, η κορνίζα και η κουπαστή, αποτελούν συνήθως γραμμικό στοιχείο σε γραμμικά πόδια ή μέτρα με δική τους τιμή, καθώς οι μέθοδοι του μετρικού συστήματος λαμβάνουν τις επιφάνειες με περίμετρο ανάπτυξης 300 mm ή λιγότερο σε γραμμικά μέτρα· εναλλακτικά μπορεί να μετατραπεί σε επιφάνεια μέσω της μετατροπής περιμέτρου ανάπτυξης. Η μονάδα εξόδου επιλέγεται ανά τύπο στοιχείου, ενώ οι κανόνες περιμέτρου ανάπτυξης παρέχουν τους υπολογισμούς μετατροπής.

Ο αριθμός στρώσεων πολλαπλασιάζει τόσο το εργατικό κόστος όσο και το υλικό, και καθορίζεται από την προδιαγραφή και όχι από την περιοχή. Οι νέες αρχιτεκτονικές εργασίες αποτελούνται συνήθως από αστάρι συν δύο τελικές στρώσεις, σύνολο τρεις στρώσεις, ενώ τα συστήματα υψηλών επιδόσεων αποτελούνται από αστάρι, ενδιάμεση και τελική στρώση. Η επαναβαφή ίδιου χρώματος πάνω σε άρτιο τελείωμα μπορεί να είναι μία ή δύο στρώσεις, ενώ μια έντονη αλλαγή χρώματος χρειάζεται μια επιπλέον τελική στρώση ή ένα χρωματισμένο αστάρι αποκλεισμού για κάλυψη. Η μοναδική παραδοχή που πρέπει να αποφεύγεται είναι μία στρώση από προεπιλογή.

Η θεωρητική κάλυψη είναι παγιωμένη φυσική: τα στερεά κατ' όγκο ενός προϊόντος και το καθορισμένο πάχος ξηρού υμένα ορίζουν πόση επιφάνεια καλύπτει μια μονάδα χρώματος. Στις μονάδες των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τετραγωνικά πόδια ανά γαλόνι ισούνται με 1604 επί τα στερεά κατ' όγκο ως κλάσμα διά το πάχος ξηρού υμένα σε mils, η σταθερά στο Painting Contractors Association P13 ενότητα 5.2.2· στις μετρικές μονάδες, τα τετραγωνικά μέτρα ανά λίτρο ισούνται με το ποσοστό στερεών κατ' όγκο επί 10 διά το πάχος ξηρού υμένα σε microns. Ένας συντελεστής απώλειας μετατρέπει στη συνέχεια αυτό σε πρακτική κάλυψη, καθοριζόμενος από τη μέθοδο εφαρμογής: το πινέλο, ο ρολός και ο αερόβιος ψεκασμός χωρίς αέρα χάνουν περίπου 10 έως 15 τοις εκατό, ενώ ο συμβατικός ψεκασμός με αέρα χάνει περίπου 40 έως 50 τοις εκατό. Ο όγκος χρώματος είναι η επιφάνεια επί τις στρώσεις επί το πάχος ξηρού υμένα, διά τα στερεά κατ' όγκο επί ένα μείον την απώλεια, και στη συνέχεια ένα περιθώριο προμήθειας στρογγυλοποιεί την παραγγελία προς τα πάνω σε ακέραια δοχεία και προσθέτει ένα μικρό απόθεμα για επιδιορθώσεις.

Τα πορώδη υποστρώματα απορροφούν την πρώτη στρώση, μειώνοντας την πραγματική κάλυψη κάτω από το φύλλο απόδοσης απλώματος. Η τοιχοποιία από σκυρόδεμα είναι η κωδικοποιημένη περίπτωση: το Painting Contractors Association P12 απαιτεί ένα στάδιο πλήρωσης πόρων πριν από το σύστημα τελειώματος, με την τυπική πλήρωση Επιπέδου 2 ως προεπιλογή όταν δεν καθορίζεται τίποτα, σύμφωνα με τις ενότητες 5.3.2 και 5.4, και την πλήρωση υψηλών προδιαγραφών Επιπέδου 3 με μία ή πολλαπλές στρώσεις μεγάλου πάχους, με επανάλειψη ρολού, σύμφωνα με την ενότητα 5.3.3. Για το τραχύ ξύλο ή τον νωπό σοβά, η προσαύξηση είναι μια επιπλέον στρώση ασταριού ή σφράγισης.

Η προετοιμασία επιφάνειας είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες κόστους μετά τον αριθμό στρώσεων. Για τον χάλυβα, η κλίμακα των SSPC και AMPP εκτείνεται από τον καθαρισμό με διαλύτη SP1, μέσω του χειροκίνητου και του ηλεκτρικού εργαλείου SP2 και SP3, έως την εμπορική αμμοβολή SP6 και την αμμοβολή σχεδόν λευκού μετάλλου SP10, αντιστοιχιζόμενη στις διαβαθμίσεις St2 και St3 και Sa2, Sa2.5 και Sa3 του ISO 8501-1 μέσω του ISO 12944-4. Η προετοιμασία επηρεάζει το εργατικό κόστος, και ορισμένες φορές τον αριθμό στρώσεων, αλλά όχι την ίδια τη βαμμένη επιφάνεια.

Όταν το πάχος ξηρού υμένα διέπει την αποδοχή, η εργασία διαιρείται σε μονάδες των 100 τετραγωνικών ποδιών. Το Painting Contractors Association P13 λαμβάνει ένα σημείο, τον μέσο όρο τριών μετρήσεων παχυμέτρου, ανά 100 τετραγωνικά πόδια, με κάθε σημείο τουλάχιστον στο 80 τοις εκατό της προδιαγραφής, τον μέσο όρο όλων των σημείων τουλάχιστον στο 95 τοις εκατό, και όχι περισσότερο από 105 τοις εκατό όπου ορίζεται μέγιστο. Το SSPC-PA2, από την AMPP, καθορίζει την ίδια μονάδα επιφάνειας των 100 τετραγωνικών ποδιών, ή 10 τετραγωνικών μέτρων, λαμβάνοντας τον μέσο όρο 5 σημειακών μετρήσεων ανά 10 τετραγωνικά μέτρα με κάθε σημείο μεταξύ 80 και 120 τοις εκατό. Τα δύο πρότυπα συμφωνούν ως προς το μέγεθος της επιφάνειας.

Για τις προστατευτικές επιστρώσεις σε χάλυβα, το περιβάλλον λειτουργίας, και όχι μόνο η κάλυψη, διέπει τον αριθμό στρώσεων και το συνολικό πάχος ξηρού υμένα. Το ISO 12944-2 ταξινομεί τη διαβρωτικότητα της ατμόσφαιρας από C1 πολύ χαμηλή έως C5 πολύ υψηλή, συν CX ακραία, και την εμβύθιση ως Im1 έως Im4, και στη συνέχεια το ISO 12944-5 αντιστοιχίζει κάθε κατηγορία και κλάση ανθεκτικότητας σε ένα σύστημα επίστρωσης με καθορισμένο αριθμό στρώσεων και συνολικό πάχος ξηρού υμένα. Η κατηγορία διαβρωτικότητας είναι ένα στοιχείο του έργου προς καταγραφή, και η C3, ένα μέσο αστικό ή βιομηχανικό περιβάλλον, είναι η συνήθης γενική παραδοχή για την ατμόσφαιρα.

Οι διογκούμενες πυροπροστατευτικές επιστρώσεις δεν μετρώνται όπως το διακοσμητικό χρώμα. Το απαιτούμενο πάχος ξηρού υμένα καθορίζεται από την προδιαγεγραμμένη περίοδο πυραντίστασης, για παράδειγμα 30, 60, 90 ή 120 λεπτά, τον συντελεστή διατομής του χάλυβα και την οριακή θερμοκρασία του χάλυβα, που λαμβάνεται από το ελεγμένο διάγραμμα φόρτισης του κατασκευαστή. Αυτή η φόρτιση καθορίζει τόσο τον όγκο υλικού όσο και τον αριθμό των διαδοχικών στρώσεων, και το RICS NRM2 ενότητα 29 αριθμεί τις διογκούμενες επιστρώσεις ως διακριτή κατηγορία εργασίας. Οι επιστρώσεις επίσης δεν μπορούν να εφαρμοστούν εκτός του περιβαλλοντικού παραθύρου του προϊόντος: σύμφωνα με το SSPC-PA1 και το ISO 12944-7 η επιφάνεια πρέπει να βρίσκεται τουλάχιστον 3 βαθμούς Κελσίου, ή 5 βαθμούς Φαρενάιτ, πάνω από το σημείο δρόσου, με σχετική υγρασία κοντά ή κάτω από το 85 τοις εκατό και θερμοκρασία εντός του εύρους του προϊόντος, και όπου το τεχνικό δελτίο δεδομένων του προϊόντος είναι αυστηρότερο ή ηπιότερο, υπερισχύει το δελτίο δεδομένων.

Η στρογγυλοποίηση ακολουθεί το σύστημα μονάδων. Η πρακτική των Ηνωμένων Πολιτειών στρογγυλοποιεί κάθε διάσταση προς τα πάνω στο επόμενο ακέραιο πόδι, ενώ η πρακτική της τυπικής μεθόδου του μετρικού συστήματος αναφέρει τις επιφάνειες με δύο δεκαδικά ψηφία σε τετραγωνικά μέτρα χωρίς στρογγυλοποίηση διαστάσεων προς τα πάνω. Η ίδια επιφάνεια παράγει επίσης διαφορετικές αναφερόμενες ποσότητες ανά σκοπό: μια προσφορά, μια τμηματική τιμολόγηση προόδου και ο έλεγχος κόστους χρησιμοποιούν την καθαρή μετρημένη επιφάνεια, ενώ η προμήθεια μετατρέπει τον πρακτικό όγκο χρώματος σε ακέραια δοχεία και προσθέτει ένα απόθεμα για επιδιορθώσεις, συνήθως περίπου 5 τοις εκατό για κανονικές εργασίες και έως 10 τοις εκατό για τραχείες ή σύνθετες εργασίες, ώστε ο παραγγελμένος όγκος να βρίσκεται πάνω από τον εφαρμοζόμενο όγκο.

Το Exayard διαβάζει τα σχέδια και εφαρμόζει αυτούς τους κανόνες αυτόματα, επιλέγοντας το όριο αφαίρεσης ανά ειδικότητα και περιοχή, μετατρέποντας τους σωλήνες, τον χάλυβα, τα σοβατεπί και τις διάτρητες κατασκευές σε βαμμένη επιφάνεια μέσω της περιμέτρου ανάπτυξης, και μετατρέποντας την καθαρή επιφάνεια σε στρώσεις και σε παραγγελία χρώματος για το σύστημα και την περιοχή που χρησιμοποιείται.