Przedmiar pokryć dachowych

Pokrycie dachu mierzy się po zewnętrznej powierzchni pokrytej, a nie po rzucie budynku. Granica każdej połaci zaczyna się przy okapie lub krawędzi kapinosa, sięga do zewnętrznego lica deski okapowej i obejmuje wysięg okapu. Biegnie od skosu do skosu, łącznie z wysięgiem szczytowym, i kończy się na kalenicy.

RICS NRM2 mierzy powierzchnię pokrycia dachu po powierzchni pokrytej, przy czym strome pokrycia z dachówki i łupka ujęte są w sekcji robót 18, a pokrycia z arkuszy, membran i papy zgrzewalnej w sekcji robót 17. Niemiecka norma VOB/C DIN 18338 rozlicza powierzchnię pokrytą (gedeckte Flaeche) do zewnętrznej krawędzi, a praktyka północnoamerykańska stosuje tę samą granicę zgodnie z wytycznymi NRCA. Naroża i kosze to wspólne granice między dwiema połaciami, nigdy odliczenia: każdą połać obrysowuje się osobno do tej linii.

Ponieważ połać dachu jest pochylona, wielokąt z rzutu, który obrysowuje się w przedmiarze, jest mniejszy od rzeczywistej powierzchni. Rzeczywista powierzchnia równa się powierzchni z rzutu pomnożonej przez współczynnik nachylenia, co jest czystą geometrią Pitagorasa. Dla nachylenia wyrażonego jako wzniesienie na 12 współczynnik to pierwiastek kwadratowy z ((wzniesienie podzielone przez 12) do kwadratu plus 1). Nachylenie 4 na 12 daje 1,054, 6 na 12 daje 1,118, 8 na 12 daje 1,202, a 12 na 12 daje 1,414. Praktyka amerykańska i międzynarodowa obrysowuje rzut i mnoży przez współczynnik, podczas gdy kosztorysanci w Wielkiej Brytanii, Europie oraz Australii i Nowej Zelandii mierzą rzeczywistą długość w górę połaci z przekroju.

Największym błędem jest zastosowanie jednego współczynnika do dachu o różnych nachyleniach: każda połać musi mieć własne nachylenie oraz być przeliczana i sumowana osobno.

Rur wentylacyjnych, kominów, świetlików, włazów i małych cokołów nie odlicza się od powierzchni połaci. Dekarze wycinają wokół nich z odpadem z docinki, a obróbki blacharskie ujmuje się jako osobną pozycję, więc ich odliczanie zaniża zarówno materiał, jak i robociznę. Odlicza się jedynie duży otwarty świetlik wewnętrzny, taki jak dziedziniec lub atrium.

Wielkość, przy której zaczyna się odliczanie, to jedyna liczba naprawdę specyficzna dla regionu. Zgodnie z RICS NRM2 nie odlicza się otworów do 1,00 metra kwadratowego, a świetlik dachowy większy od tej wartości odlicza się, a następnie wykazuje osobno. Niemiecka praktyka VOB/C nadmierza otwory dachowe, co oznacza, że je zachowuje, do około 2,50 metra kwadratowego, podczas gdy zintegrowane świetliki i moduły solarne zawsze rozlicza się osobno, niezależnie od wielkości. Praktyka amerykańska nie ma skodyfikowanej wartości, ujmując typowe przebicia w odpadzie i odliczając jedynie duży świetlik wewnętrzny na podstawie oceny. Australia i Nowa Zelandia trzymają się tradycji RICS, blisko 1,00 metra kwadratowego.

Kalenice, naroża, kosze, krawędzie szczytowe i okapy ujmuje się jako osobne pozycje liniowe, ponieważ każda z nich to odrębny produkt z własną stawką. RICS NRM2 sekcja robót 18 ujmuje je jako liniowe pozycje dodatkowe (extra-over), a DIN 18338 mierzy każdą wzdłuż jej osi. Naroża i kosze są pochyłe, więc ich długość to długość połaci, pierwiastek kwadratowy z (wzniesienie do kwadratu plus rozpiętość do kwadratu), dłuższa od przekątnej w rzucie, podczas gdy kalenice i okapy są poziome i ich długość w rzucie równa się długości rzeczywistej. Pas startowy oraz gąsior narożny i kalenicowy wyprowadza się z tych długości, a nie z powierzchni połaci.

Podkład, papowy lub syntetyczny, wymiaruje się na podstawie netto powierzchni dachu powiększonej o zakładkę i zaokrągla do całych rolek, z minimalnymi zakładkami czołowymi i bocznymi określonymi przepisami, na przykład IRC R905.1.1. Zapora przeciwlodowa ma zastosowanie tylko tam, gdzie zadziała kryterium zimnego klimatu. Tam, gdzie ma zastosowanie tabela IRC R301.2(1), IRC R905.1.2 wymaga samoprzylepnej membrany okapowej sięgającej 24 cale poza linię ściany zewnętrznej w głąb, więc szerokość pasa w górę połaci to wysięg okapu plus 24 cale. Wydania sprzed 2024 roku wymagały także 36 cali w górę połaci przy nachyleniach 8 na 12 lub stromszych, co usunięto w 2024 roku, a kosze otrzymują membranę osobno. Kanadyjski National Building Code wymaga zabezpieczenia okapu w jurysdykcjach o zimnym klimacie, zwykle około 900 milimetrów, podczas gdy Wielka Brytania, Europa kontynentalna oraz Australia i Nowa Zelandia nie mają równoważnego wymagania.

Nachylenie wyznacza tor całego przedmiaru. NRCA ustala granicę na 3 na 12, około 14 stopni. Przy tej wartości lub poniżej dach jest niskospadowy, czyli ciągła membrana lub system papy zgrzewalnej mierzony powierzchnią połaci ze współczynnikiem nachylenia bliskim 1. Powyżej 3 na 12 dach jest stromy, z osobnych gontów lub dachówek, gdzie współczynnik nachylenia ma największe znaczenie, a pas startowy i gąsior wyprowadza się z długości liniowych. Minimum kodowe IBC i IRC dla gontów bitumicznych to 2 na 12 z podwójnym podkładem, podczas gdy najlepsza praktyka NRCA to 4 na 12 i stromsze.

Dachy z papy zgrzewalnej i z bitumu modyfikowanego mnoży się powierzchnię połaci przez liczbę warstw, przy czym warstwa podkładowa, warstwa wierzchnia, izolacja i płyta osłonowa to każda osobna ilość powierzchniowa, więc liczenie pojedynczej warstwy zaniża zamówienie układu czterowarstwowego mniej więcej czterokrotnie. Membrany jednowarstwowe, takie jak TPO, EPDM i PVC, stanowią jedną warstwę, ale dodaje się osobno długość zgrzewów na zakładach, gęstość łączników i płytę osłonową. Izolacja spadkowa, która tworzy spadek do wpustów, to objętość, średnia grubość pomnożona przez powierzchnię. Obróbki blacharskie ścian i cokołów mierzy się zarówno ich długością liniową, jak i wysokością pionową, ponieważ wysokość wywinięcia wyznacza rozwiniętą szerokość blachy. Łączniki liczy się na kwadrat: IRC R905.2.6 ustala cztery gwoździe na gont jako standard i sześć w strefach silnego wiatru, klasyfikowane według ASTM D3161.

Odpad odnosi się do materiału zamówionego, nigdy do zmierzonej granicy. Typowe przedziały dla gontów wynoszą około 10 procent dla prostego dachu dwuspadowego, aż do 15 do 20 procent i więcej dla złożonego, mocno pociętego dachu, przy czym dachówka i łupek mieszczą się blisko 5 do 10 procent, blacha mniej więcej w zakresie 5 do 20 procent, a membrana jednowarstwowa w zakresie 5 do 15 procent. Przedziały te są praktyką kosztorysową i producencką, a nie ponumerowaną klauzulą: ARMA, organizacja branży pokryć bitumicznych, podaje jedynie zakres odpadu z docinki od 2 do 10 procent powiązany z konfiguracją.

To, jaką ilość reprezentuje dany wynik, zależy od jego celu, a podział ten jest strukturalny w zależności od regionu. Zaopatrzenie w USA wlicza odpad do ilości zamawianej, biorąc powierzchnię netto, dodając procent odpadu i zaokrąglając w górę do całych paczek, rolek lub kwadratów, gdzie trzy paczki pokrywają jeden kwadrat. Praktyka w Wielkiej Brytanii, Europie oraz Australii i Nowej Zelandii mierzy netto według RICS NRM2 oraz VOB/C DIN 18338 i ujmuje odpad w stawce jednostkowej. Jednostka raportowania podlega temu samemu podziałowi: kwadraty dachowe po 100 stóp kwadratowych w USA, metry kwadratowe gdzie indziej, a w projektach kanadyjskich obie. Ilość nigdy nie powinna zawierać jednocześnie procentu odpadu i stawki obciążonej odpadem. Exayard odczytuje rysunki i stosuje te zasady automatycznie, obrysowując każdą połać do jej zewnętrznej krawędzi, przeliczając przez współczynnik nachylenia dla każdej połaci i tworząc ilości pokrycia, krawędzi oraz warstw nośnych dla używanego systemu i regionu.