Przedmiar hydroizolacji, okładzin i sidingu

Okładzinę mierzy się na zewnętrznym licu ściany, więc każdy wielokąt elewacji biegnie od narożnika zewnętrznego do narożnika zewnętrznego, na całej odsłoniętej szerokości. Oś słupków zaniża lico o jedną grubość ściany w każdym narożniku, a obrys lub linia ściany u dołu pomija rzeczywiste lico i wszelkie nawisy, więc żadne z nich nie jest właściwą granicą dla przedmiaru powierzchni.

W pionie wielokąt zaczyna się u dołu najniższego rzędu, a kończy na spodzie okapu lub podbitki. Dół to nie sam poziom terenu, lecz wymagana linia prześwitu nad terenem, dachem lub tarasem. Prawidłowe wyznaczenie granicy to najbardziej uniwersalny krok w tej branży, ponieważ powierzchnia pola wynika z niego bezpośrednio.

Na ścianie szczytowej ściana wznosi się w trójkąt ponad linią okapu, a okładzina go pokrywa, więc wielokąt elewacji musi sięgać aż do kalenicy, a jego nachylone boki muszą biec wzdłuż spodu okapu skośnego. Pole trójkąta to czysta geometria: podstawa razy wysokość podzielone przez dwa.

Obrysowanie tylko prostokąta poniżej okapu po cichu pomija cały szczyt na każdej ścianie szczytowej. To najczęstsze zaniżenie w przedmiarze sidingu i jest ono w pełni deterministyczne, gdy tylko odczyta się podstawę i wysokość z rysunku.

Okładzina to produkt dyskretny, cięty i układany z zakładką, więc uniwersalną zasadą jest pokryj, a potem odlicz: obrysuj ścianę jako pełną, a następnie odejmij każde drzwi i okno, aby uzyskać powierzchnię netto. Jest to przeciwieństwo malowania, które według normy Painting Contractors Association P10 pozostawia otwory poniżej 100 stóp kwadratowych w obmiarze. Jednym wyjątkiem strukturalnym jest modułowa ściana osłonowa lub system panelowy, który mierzy się brutto, wraz z jego własnymi otworami, ponieważ szkło, panele i drzwi stanowią część tego samego systemu, zgodnie z zasadą przeniesioną z normy SMM7, sekcja H.

Nawet przy zasadzie pokryj, a potem odlicz, minimalny otwór pozostawia się w obmiarze, ponieważ odpad z docinania wokół niego mniej więcej równoważy oszczędność. Wielkość, przy której rozpoczyna się odliczanie, to jedyna naprawdę zależna od regionu liczba. Według RICS NRM2 nie dokonuje się odliczeń dla otworów do 1,00 metra kwadratowego, czyli około 10,76 stopy kwadratowej, a dawny próg SMM7 wynosił 0,5 metra kwadratowego. Niemiecka praktyka VOB/C nadmierza małe otwory fasadowe, co oznacza, że je zachowuje, do około 2,5 metra kwadratowego zgodnie z konwencjami branż ogólnych i wykończeniowych (na przykład malowanie według DIN 18363), podczas gdy roboty okładzinowe i kamieniarskie według DIN 18352 stosują 0,1 metra kwadratowego. Praktyka amerykańska i kanadyjska nie ma skodyfikowanej wartości: odlicza każde całe okno i drzwi, a wszystko mniejsze niż około jeden panel lub arkusz pokrycia pozostawia odpadom.

Okładzina nie sięga do poziomu terenu. Specyfikacje montażowe wymagają szczeliny, a mierzony dół wielokąta elewacji to właśnie ta linia prześwitu, a nie sam poziom terenu. Włóknocement na przykład wymaga 6 cali do wykończonego poziomu terenu oraz od 1 do 2 cali do dachów, tarasów, ścieżek i podjazdów.

Pomiar aż do poziomu terenu zawyża powierzchnię pola i błędnie umiejscawia rząd startowy. Wartości prześwitu zależą od produktu, więc winyl i metal mają własne poziomy odniesienia rzędu startowego, a wartość należy ustawić tak, aby odpowiadała stosowanemu systemowi.

Jednostka dzieli świat. Materiały amerykańskie i kanadyjskie zamawia się w kwadratach, gdzie jeden kwadrat równa się 100 stopom kwadratowym, i wycenia za stopę kwadratową, podczas gdy obmiary w Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii oraz w Europie używają metrów kwadratowych. RICS NRM2 dodatkowo wymaga, aby wąskie szerokości poniżej około 600 milimetrów, takie jak pasy okładzinowe i listwy, mierzyć liniowo, a nie powierzchniowo.

Siding zakładkowy i deskowy pokrywa mniej niż pełną szerokość deski, ponieważ każdy rząd zachodzi na rząd pod nim, przy minimalnej zakładce górnej dla włóknocementu wynoszącej 1 i 1 czwartą cala. Zakładka jest uwzględniana poprzez odsłonięcie, czyli szerokość deski pomniejszoną o zakładkę, więc dodawanie osobnego naddatku na zakładkę powoduje podwójne liczenie. Przeliczenie na materiał jest deterministyczne: stopy bieżące równają się powierzchni netto w stopach kwadratowych razy 12 podzielone przez odsłonięcie w calach, przy czym liczbę rzędów przyjmuje się jako wysokość ściany podzieloną przez maksymalne odsłonięcie, zaokrągloną w górę, a odsłonięcie następnie dzieli się równomiernie ponownie, aby rzędy układały się czysto. Błędne odsłonięcie skaluje całe zamówienie materiału.

Bariera wodoodporna, czyli membrana okrywająca, biegnie w sposób ciągły za okładziną, więc jej powierzchnia to powierzchnia ściany netto, ale nie odlicza się jej dla tych samych małych otworów, ponieważ wkłada się ją w nie. Następnie dodaje się zakładkę określoną przepisami. IRC R703.2 wymaga jednej warstwy papy asfaltowej nr 15 zgodnej z ASTM D226 typ I lub zatwierdzonej bariery, przy czym warstwa górna zachodzi na dolną o co najmniej 2 cale, a styki zachodzą na siebie o co najmniej 6 cali, więc powierzchnia bariery nie równa się powierzchni wykończonej okładziny.

Okładziny z zarządzaniem wodą wymagają również sposobu odprowadzania wody, która dostaje się za licówkę. IRC R703.1.1 podaje dwie ścieżki: nakazową minimalną przestrzeń drenażową 3 szesnaste cala (4,8 milimetra) lub przestrzeń o sprawności drenażu co najmniej 90 procent, badaną według ASTM E2273 lub załącznika A2 do ASTM E2925. To rozstrzyga, czy w ogóle w zakresie znajduje się szkielet rusztu lub pustka fasady wentylowanej wraz z jej łatami i klipsami.

Obróbki blacharskie to osobno mierzona klasa. Przepisy wymagają obróbek przy nadprożu i bokach każdego zewnętrznego okna i drzwi, z obróbką korytkową przy parapecie, a także obróbki wyrzutowej i schodkowej w miejscach, gdzie dach skośny styka się ze ścianą boczną, oraz obróbki podstawowej lub odwadniającej w zakończeniach. Według IRC R703.4 i R703.4.1 oraz podręcznika SMACNA Architectural Sheet Metal Manual obróbkę nadproża, parapetu i ościeża mierzy się w stopach bieżących na otwór, obróbkę schodkową i wyrzutową wzdłuż styków dachu ze ścianą, a obróbkę podstawową wzdłuż dolnego zakończenia.

Narożniki zewnętrzne i wewnętrzne, listwa startowa, profil J, listwy wykończeniowe i kapinos to pozycje liniowe, zamawiane i wyceniane oddzielnie od powierzchni pola. Długość narożnika zewnętrznego biegnie wraz z wysokością ściany w każdym narożniku, listwa startowa podąża za długością rzędu dolnego, profil J i listwy wykończeniowe oplatają obwód każdego otworu, a kapinos biegnie wzdłuż nadproża każdego otworu. Słupki narożne, deski narożne i zakończenia liczy się dodatkowo sztukowo z zestawienia narożników, więc zamówienie sprowadza się do całych słupków i desek w długościach magazynowych. Wciąganie akcesoriów do powierzchni pola zaniża je i zaburza podstawę jednostkową.

Małe przejścia, takie jak wywietrzniki, czerpnie węży, oświetlenie i przewody, leżą znacznie poniżej jakiegokolwiek progu otworu, więc nie są odliczeniami powierzchni: odpad pochłania docinanie wokół nich. Zamiast tego są liczone, ponieważ każde generuje pozycję obróbki blacharskiej, listwy lub uszczelniacza. Odzwierciedla to konwencję przejść dachowych.

Tam, gdzie otwór jest odliczany z głównej płaszczyzny, każde okładane ościeże lub wnęka otworu (lica ościeża, nadproża i parapetu), a także wnękowe wejścia, podbitki balkonów i wystające ościeża wykuszy stanowią rzeczywistą powierzchnię, którą należy doliczyć z powrotem jako osobne lico, mierzone powierzchniowo lub liniowo dla wąskich szerokości. Odliczenie otworu, a pominięcie okładanego ościeża to najczęstszy błąd powierzchni netto w fasadach wentylowanych. Powierzchnię podbitki okapu i okapu skośnego oraz długość deski czołowej również rutynowo ujmuje się w zakresie sidingu jako klasę pokrewną, przy czym powierzchnia podbitki równa się szerokości nawisu razy długość okapu i okapu skośnego, a długość deski czołowej równa się tej długości.

Łączniki to rzeczywista ilość materiału zużywalnego, wynikająca z przepisowego lub producenckiego schematu gwoździowania. Mocowanie włóknocementu jest zgodne z tabelą IRC R703.3(1) lub R703.3.2, a winyl z IRC R703.11, przy czym strefy silnego wiatru zagęszczają rozstaw zgodnie z producenckimi detalami dla silnego wiatru. Liczba łączników równa się liczbie desek lub paneli, lub długości rzędu, razy liczba łączników na jednostkę ze schematu.

Metalowe panele ścienne wycenia się według masy oraz ilości paneli i rąbków. Powierzchnia netto przelicza się na masę poprzez współczynnik masy grubości blachy stalowej, około 40,8 funta na stopę kwadratową na każdy cal grubości stali bazowej, przyjęty z tabeli grubości AISI na podstawie grubości metalu bazowego według ASTM A653. Długość rąbka stojącego i obróbek zamykających równa się powierzchni netto podzielonej przez szerokość krycia panelu, a liczba paneli równa się powierzchni netto podzielonej przez długość panelu razy szerokość krycia.

EIFS mierzy się jak inne okładziny. ASTM C1397 reguluje jego wykonanie, ale nie publikuje metody kosztorysowania, więc używa się powierzchni netto elewacji wykończonego lica, gdzie płyta izolacyjna, warstwa podkładowa i wykończenie traktowane są jako jeden system, z odliczeniem otworów ponad regionalnym progiem. Estetyczne wnęki i pasy, czyli rowkowane kształty z pianki, ujmuje się jako pozycje liniowe, a nie jako dodatkową powierzchnię.

Odpad należy uwzględniać wyłącznie w ilości zamawianej, nigdy w mierzonej granicy. Typowe przedziały dla sidingu wynoszą około 10 procent dla prostych prostokątnych ścian i około 15 procent dla robót porozcinanych, podbijanych przez szczyty, liczne narożniki i otwory oraz cięcia ukośne. Przedziały te wynikają z praktyki kosztorysowej i producenckiej, a nie z numerowanego paragrafu, więc należy je ustawić odpowiednio do zadania.

To, jaką ilość reprezentuje dany wynik, zależy od jego przeznaczenia. Oferta, fakturowanie postępu prac i kontrola kosztów posługują się mierzoną powierzchnią netto, z otworami odliczonymi według regionalnej zasady otworów i bez odpadu. Zamawianie zaopatrzenia używa powierzchni netto razy jeden plus procent odpadu, zaokrąglonej w górę do kolejnego kwadratu, kartonu lub pudełka. Obmiary w krajach Wspólnoty Narodów trzymają odpad poza ilością, a wewnątrz stawki jednostkowej, podczas gdy zamawianie w USA umieszcza go w ilości. Ilość nigdy nie powinna jednocześnie zawierać procentu odpadu i stawki obciążonej odpadem. Exayard odczytuje rysunki i stosuje te zasady automatycznie, obrysowując każdą elewację do jej zewnętrznych narożników, prowadząc szczyt do kalenicy, przeliczając powierzchnię netto poprzez odsłonięcie oraz wyliczając ilości okładziny, listew, bariery i obróbek blacharskich dla stosowanego systemu i regionu.