Przedmiar izolacji

Dział 7 jest zwodniczy, ponieważ cztery lub pięć warstw może mieć niemal ten sam obrys, a większość z nich znika po założeniu okładziny. Dyscyplina polega na rozdzieleniu trzech światów pomiarowych. Produkty powierzchniowe, w tym izolacja, hydroizolacja, bariery powietrzne i paroizolacje, membrana dachowa oraz płyta okładzinowa, mierzy się powierzchniowo w metrach kwadratowych lub stopach kwadratowych, podając typ, grubość i współczynnik R oraz przyjmując osobną pozycję na każdy produkt. Krawędzie i spoiny, w tym spoiny uszczelniające, cokoły, listwy zamykające oraz ognioodporne spoiny u góry ściany, mierzy się długościowo, co normy traktują osobno, często jako pozycję uzupełniającą. Przejścia i detale, takie jak przejścia przeciwogniowe i kołnierze rur, liczy się według ich systemu, a pianka natryskowa dodaje miarę objętościową w stopach deskowych. Mierzenie powierzchniowe spoiny uszczelniającej albo liczenie membrany na arkusze psuje zarówno ilość, jak i stawkę.

Produkty powierzchniowe mierzy się po powierzchni podłoża, które pokrywają, do zewnętrznych granic robót. Kluczowy podział to izolacja w przestrzeni między elementami konstrukcji a izolacja ciągła. Izolacja wnękowa wypełnia jedynie przestrzeń między elementami szkieletu, więc jej rzeczywista powierzchnia jest powierzchnią netto, bez szkieletu. Izolacja ciągła biegnie po poszyciu i pokrywa słupki, aby wyeliminować mostki termiczne, więc przyjmuje się ją w powierzchni brutto poszycia. Przepisy energetyczne określają tę parę łącznie jako matę wnękową plus płytę ciągłą, więc są to dwa produkty w dwóch stawkach i muszą stanowić osobne pozycje. Międzynarodowy Kodeks Ochrony Energii (IECC), w sekcji R402.1.2, dopuszcza zmniejszenie warstwy ciągłej tam, gdzie poszycie konstrukcyjne pokrywa 40 procent ściany lub mniej.

Dla mat istnieją dwie konwencje. Północnoamerykańska praktyka budownictwa szkieletowego zamawia według powierzchni brutto ściany z naddatkiem na odpady. Praktyka kosztorysowania ilościowego przyjmuje powierzchnię netto wnęki, biorąc powierzchnię brutto pomniejszoną o udział szkieletu i o otwory, przy czym współczynnik szkieletu drogi równoległej wynosi około 25 procent przy rozstawie 16 cali oraz 22 do 23 procent przy rozstawie 24 cali. Norma ASTM C1320 reguluje jakość montażu, a nie podstawę przedmiaru.

Każda branża mierzona powierzchniowo potrąca duże otwory, a ignoruje małe, ponieważ odpad z docinania wokół małego otworu rekompensuje oszczędność. Próg jest jedną z naprawdę regionalnie zróżnicowanych wartości. Według RICS NRM2 zasady dla okładzin i izolacji wnękowej nie przewidują potrąceń dla otworów o powierzchni 0,50 metra kwadratowego lub mniejszej, podczas gdy izolacja traktowana jako wykończenie stosuje 1,00 metra kwadratowego, więc próg może się rozgałęziać w zależności od sekcji robót w obrębie jednej normy. Praktyka w Australii i Nowej Zelandii według ANZSMM 2018 nie przewiduje potrąceń poniżej 1,00 metra kwadratowego. Stany Zjednoczone nie mają prawnie obowiązującej metody normowej: okna i drzwi są potrącane, natomiast małe przejścia pozostawia się i wlicza w odpad. Potrącone okno lub drzwi nadal generują obróbkę blacharską bariery powietrznej wokół otworu surowego jako osobną pozycję długościową.

Izolacja jest określana przez współczynnik R, ale zamawiana według grubości i powierzchni lub w stopach deskowych dla pianki natryskowej, więc przedmiar potrzebuje wartości R na cal dla każdego materiału. Krytyczną pułapką jest różnica między wartościami laboratoryjnymi a eksploatacyjnymi dla poliizocyjanuranu, który traci sprawność w niskich temperaturach. National Roofing Contractors Association zaleca projektową wartość eksploatacyjną 5,0 na cal dla poliizocyjanuranu w projektowaniu dla klimatu zimnego i 5,6 na cal w projektowaniu dla klimatu ciepłego, obie celowo zachowawcze wobec wyższych wartości badanych. Typowe wartości w innych przypadkach wynoszą około 6,0 na cal dla pianki natryskowej zamkniętokomórkowej, 3,5 do 3,8 dla otwartokomórkowej, 2,9 do 3,8 dla maty z włókna szklanego, 3,0 do 4,0 dla wełny mineralnej oraz około 3,5 dla osiadłej celulozy. Świat metryczny określa przewodność cieplną jako lambdę i współczynnik U; imperialny współczynnik R równa się metrycznej wartości RSI pomnożonej przez 5,678. Każdy odrębny typ, grubość i współczynnik R stanowi własną pozycję powierzchniową.

Piankę natryskową oblicza się w stopach deskowych, gdzie jedna stopa deskowa to jedna stopa kwadratowa o grubości jednego cala, więc stopy deskowe równają się powierzchni w stopach kwadratowych pomnożonej przez grubość w calach. Materiał zamawia się następnie z użyciem wydajności publikowanej na masę, która jest wyższa dla pianki otwartokomórkowej o niskiej gęstości niż dla zamkniętokomórkowej. Rzeczywista wydajność jest niższa od teoretycznej, ponieważ wiele cienkich warstw pokrywa mniej niż jedno grube przejście, a pianka zamkniętokomórkowa jest często ograniczona do maksymalnej grubości jednego przejścia, więc grube przegrody wymagają układania warstwami i dodatkowego materiału.

Membrany arkuszowe mierzy się netto według powierzchni, ale zamawia z naddatkiem na zakładki boczne i czołowe. Minimalne szerokości zakładek wynoszą około 2,0 do 2,5 cala dla samoprzylepnej bariery powietrznej, około 3 cali dla pionowej hydroizolacji poniżej poziomu gruntu oraz około 6 cali dla arkusza pod płytą lub szwu polowego membrany jednowarstwowej. Naddatku doliczanego do powierzchni netto nie wolno stosować podwójnie wraz z naddatkiem na odpad powierzchniowy. Membrany nakładane na płynno nie mają zakładek i zamawia się je na podstawie powierzchni, grubości powłoki i zawartości części stałych. Cokoły, wywinięcia i zakończenia przyjmuje się osobno jako pozycje długościowe. Poniżej poziomu gruntu powierzchnia ściany poniżej gruntu jest powierzchnią, a warstwa ochronna, drenaż i płyta izolacyjna nad membraną stanowią każda własną pozycję powierzchniową na tym samym obrysie.

Spowalniacz pary stanowi własną powierzchnię membrany, chyba że okładzina izolacji już go zapewnia. Przepisy definiują klasy według przepuszczalności pary: klasa I przy 0,1 perm lub mniej, klasa II od 0,1 do 1,0 perm oraz klasa III od 1,0 do 10 perm, i wymagają spowalniacza klasy I lub II po wewnętrznej stronie ścian szkieletowych w strefach zimnych. Pułapka polega na tym, że jeśli określono matę z okładziną, to okładzina jest spowalniaczem, więc osobnego arkusza polietylenu nie przyjmuje się dodatkowo, ponieważ podwójna paroizolacja zatrzymuje wilgoć.

Uszczelnienie mierzy się według długości spoiny, ale zamawia według objętości. Norma ASTM C1193 określa przekrój: dla spoin o szerokości do pół cala głębokość równa się szerokości, od pół cala do jednego cala głębokość jest połową szerokości z minimum ćwierć cala, a powyżej jednego cala głębokość jest ograniczona do pół cala. Sznur dylatacyjny ustala głębokość i jest osobną pozycją długościową o tej samej długości. Zabezpieczenia przeciwogniowe dzielą się na dwie grupy: przejścia przeciwogniowe wylicza się według badanego systemu, a spoiny ognioodporne, w tym liczne dylatacyjne spoiny u góry ściany, mierzy się długościowo, każdą według numeru systemu i klasy odporności godzinowej.

Izolacja dachowa klinowa kształtuje spadek w stronę wpustów, więc jej grubość jest zmienna i pojedyncza powierzchnia pomnożona przez jedną grubość nominalną jest błędna. Przyjmuje się ją albo według grubości średniej na powierzchni rzutu, albo według płytowego układu od producenta. Przegroda dachowa to stos pozycji powierzchniowych: spowalniacz powietrza lub pary na poziomie poszycia, warstwy izolacji oraz płyta okładzinowa nad izolacją i pod membraną stanowią każda własną pozycję powierzchniową na tym samym obrysie. Mocowanie to liczba pochodna, a nie zmiana powierzchni: system mocowany mechanicznie wymaga liczby łączników i talerzyków wyliczonej z liczby płyt, z około 1,5-krotnością gęstości polowej na obrzeżach i 2 do 3 razy na narożnikach, wyznaczonych przez strefy ssania wiatru zgodnie z wytycznymi FM i ASCE 7.

Wdmuchiwaną izolację sypką poddasza zamawia się według liczby worków z tabeli wydajności producenta, powiązanej z grubością po osiadaniu dla docelowego R, a nie z głębokością po montażu. Celuloza osiada o około 15 do 20 procent, a włókno szklane o mniej niż 5 procent, więc monterzy wdmuchują grubiej, aby trafić w R po osiadaniu, około 3,5 na cal po osiadaniu dla celulozy.

Ta sama ściana daje trzy różne powierzchnie w zależności od celu, a wykazanie jednej jako drugiej to klasyczny błąd zawyżenia lub zaniżenia rozliczenia. Kosztorys ofertowy i rozliczenie postępu robót używają zmierzonej powierzchni netto według reguły otworów dla danego regionu, która jest również podstawą stawki. Ilość zakupowa to powierzchnia netto plus naddatek na zakładki plus odpad, zaokrąglona w górę do całych rolek, płyt, zestawów lub kwadratów dachowych.

Główny podział regionalny przebiega właśnie tędy. Regiony stosujące metryczne metody normowe, w tym Wielka Brytania według RICS NRM2, Australia i Nowa Zelandia według ANZSMM oraz Europa kontynentalna według VOB/C i norm DIN, mierzą netto i ujmują odpady oraz zakładki w stawce jednostkowej. Praktyka amerykańska i kanadyjska dodaje odpady i zakładki do ilości zamawianej, wykazując stopy kwadratowe, kwadraty dachowe, stopy bieżące i stopy deskowe w przeciwieństwie do metrów kwadratowych i metrów stosowanych gdzie indziej. Exayard odczytuje rysunki i stosuje te reguły automatycznie, rozdzielając światy powierzchni, długości i liczby oraz wyliczając ilości dla używanego systemu i regionu.