Przedmiar sieci uzbrojenia terenu

Rurę podziemną mierzy się wzdłuż jej osi, jako długość rozwiniętą, prowadzoną prosto przez każde kolano, trójnik, łuk i odsadzkę, nigdy po przekątnej i nigdy nie skracaną o kształtki. Międzynarodowy kodeks instalacji sanitarnych (IPC) nazywa to długością rozwiniętą, CESMM4 klasa I i RICS NRM2 mierzą wzdłuż osi, a standardowe specyfikacje WSDOT uwzględniają długość przez kolana, trójniki i kształtki. W przypadku kanalizacji grawitacyjnej linię odczytuje się wzdłuż dna rury na profilu.

Miejsce, w którym przebieg kończy się na obiekcie, jest największym źródłem rozbieżności i zmienia wynik. Kanał grawitacyjny przechodzący przez studnię mierzy się od środka studni do środka studni, bez odejmowania komory studni w środku, co jest dominującą konwencją gmin i zarządów dróg w Stanach Zjednoczonych. Rurę wchodzącą do wpustu deszczowego, kratki ściekowej lub skrzynki kończy się na wewnętrznym licu obiektu. Przepust bez obiektów mierzy się od końca rury do końca rury wzdłuż osi, z wyłączeniem ścianek czołowych i sekcji końcowych, które liczy się sztuka po sztuce. Magistralę ciśnieniową mierzy się przez kształtki, zasuwy i złączki, więc długości zabudowy armatury się nie odejmuje, natomiast zasuwy, łuki, trójniki i hydranty liczy się sztuka po sztuce w osobnej pozycji. Błędem jest albo odjęcie tej długości zabudowy, albo pominięcie zliczenia armatury.

Plan jest rzutem poziomym, a spadek przenosi profil. Przy typowym spadku kanału od 0,4 do 2 procent korekta na spadek jest pomijalna, ale strome przyłącze deszczowe lub ukośny przepust mierzy się według jego rzeczywistej długości wzdłuż osi, przy faktycznym skosie i spadku.

Długość rur dzieli się na osobne mierzone pozycje według średnicy nominalnej, materiału i systemu, a systemów nigdy się nie łączy. Kanalizacja deszczowa, sanitarna, wodociągowa i gazowa to odrębne branże z odrębnymi pozwoleniami, a każda kombinacja średnicy i materiału ma własną stawkę. CESMM4 klasa I dzieli średnicę nominalną na przedziały, specyfikacje działowe mierzą każdy typ i rozmiar osobno, a RICS NRM2 mierzy według średnicy.

CESMM4 klasa I dzieli średnicę nominalną na przedziały 200 milimetrów lub mniej, 200 do 300, 300 do 600, 600 do 900, 900 do 1200, 1200 do 1500, 1500 do 1800 oraz powyżej 1800 milimetrów. Materiały takie jak żelbet, PVC, polietylen wysokiej gęstości, żeliwo sferoidalne i polietylen tworzą każdy własną pozycję, a klasa połączenia lub ciśnienia może dzielić je dalej. Każda kombinacja średnicy, materiału i systemu stanowi osobną pozycję kosztorysową.

Im głębiej leży rura, tym droższy jest jej montaż, ponieważ wymaga więcej wykopów, szalowania, odwodnienia i odtworzenia nawierzchni, dlatego tę samą długość przeszacowuje się według głębokości. Kosztorysant dzieli każdy przebieg na odcinki według głębokości odczytanej z profilu, ponieważ jednolita głębokość średnia zaniża głębokie, kosztowne odcinki.

CESMM4 klasa I klasyfikuje rury w wykopach na stałe przedziały głębokości: nieprzekraczające 1,5 metra, 1,5 do 2, 2 do 2,5, 2,5 do 3, 3 do 3,5, 3,5 do 4 oraz przekraczające 4 metry, z dodatkową klasyfikacją według średnicy, tak aby każda kombinacja była osobną pozycją. W Australii i Nowej Zelandii odpowiedni podział wynika z AS 1181, metody przedmiarowania robót inżynieryjnych. Amerykańskie kontrakty gminne i sieciowe często stosują progi płatności według głębokości wykopu, na przykład od 0 do 6, od 6 do 8, od 8 do 10 oraz od 10 do 12 stóp i głębiej jako osobne pozycje długościowe, choć punkty graniczne ustala każdy zamawiający. Specyfikacje zarządów dróg częściej stosują jedną cenę za długość i opłacają wykop liniowy osobno według objętości, więc głębokość przepływa przez pozycję robót ziemnych.

Studnie kanalizacyjne, wpusty deszczowe, kratki ściekowe, studzienki połączeniowe, zasuwy, hydranty, czyszczaki i komory liczy się sztuka po sztuce w każdej metodzie, nie wliczając ich w długość rury. CESMM4 klasa K wylicza studnie i elementy towarzyszące, RICS NRM2 wylicza komory i studnie, a specyfikacje działowe mierzą je sztuka po sztuce. Rozdziel zliczenie według typu obiektu i klasy głębokości.

Głębokość jest osią ceny pozycji jednostkowej, ponieważ głębsza studnia ma więcej kręgów i więcej wykopu. CESMM4 klasa K wylicza każdą studnię w obrębie przedziału głębokości, takiego jak nieprzekraczający 1,5 metra lub 1,5 do 2 metrów. Podejście zarządu dróg opłaca studnię sztuka po sztuce do pewnej wysokości bazowej plus stawkę liniową ponad nią. Specyfikacje WSDOT ustalają tę bazę na 10 stóp, mierzoną od dna kanału do wierzchu pierścienia z dokładnością do stopy, przy czym studnie powyżej 10 stóp mierzy się za stopę bieżącą za każdą dodatkową stopę. Inne instytucje stosują różne wysokości bazowe, zwykle od 6 do 8 stóp. Głębokość odczytuje się z rzędnej włazu i dna rury na profilu.

Połączenia i wpięcia do istniejących obiektów liczy się sztuka po sztuce, osobno od nowych obiektów: specyfikacje WSDOT mierzą połączenia z istniejącymi obiektami odwodnienia sztuka po sztuce. Przyłącza i odgałęzienia również liczy się sztuka po sztuce według średnicy oraz mierzy długością tam, gdzie przebieg ma znaczenie, z rozdziałem według typu przyłącza i średnicy.

To, czy roboty ziemne stanowią osobną ilość, czy są wliczone w cenę długości rury, jest decyzją kontraktową, a nie kwestią geometrii. Według specyfikacji PennDOT cena za długość obejmuje rurę, podsypkę i zasypkę, więc roboty ziemne są wycenione w długości rury. Według specyfikacji WSDOT kopanie wykopu opłaca się jako wykop pod obiekt na jardy sześcienne, a zasypkę żwirową i podsypkę strefy rury według objętości ułożonej w granicach linii płatności, jako osobne pozycje objętościowe. Przedmiar musi wiedzieć, który wariant obowiązuje, w przeciwnym razie podwójnie liczy lub pomija roboty ziemne.

Gdy roboty ziemne stanowią własną ilość, objętość wykopu to graniastosłup linii płatności o szerokości razy głębokość razy długość. Szerokość wykopu jest powiązana ze średnicą zewnętrzną rury i ustalona standardowym detalem, przy typowym minimalnym luzie roboczym około 12 cali z każdej strony. Głębokość odczytuje się z profilu jako przykrycie plus średnica zewnętrzna rury plus podsypka. Zamawiający płaci tylko do linii płatności.

Podsypka strefy rury to objętość odrębna od zasypki wykopu: podsypka kruszywowa pod rurą, materiał w pachwinach do osi rury oraz obsypka do określonej wysokości nad wierzchem rury, ustalonej klasą posadowienia, na przykład obsypka kruszywowa klasy B obejmująca około 100 milimetrów podsypki z przykryciem do 150 milimetrów nad wierzchem rury. Objętości samej rury nie odejmuje się w przedmiarze zgrubnym, ale odejmuje się ją w rygorystycznym obliczeniu zasypki netto.

Objętości wykopu i materiału dowożonego zmieniają się w miarę spulchniania i zagęszczania, co jest najczęściej pomijanym czynnikiem w robotach inżynieryjnych. Materiał z wykopu pulchnieje na luźno, więc objętość do wywozu przewyższa czystą objętość wykopu o około 14 procent dla czystego piasku i żwiru, 20 procent dla gliny piaszczystej lub gruntu zwykłego, 35 procent dla zwięzłej gliny, a dla skały jeszcze więcej. Materiał dowożony na zasypkę kurczy się przy zagęszczeniu, więc zamawiana objętość gruntu wyselekcjonowanego przewyższa zagęszczoną pustkę o około 5 do 10 procent dla gruntów, a dla skały więcej. Są to inżynierskie zakresy odniesienia, które zmieniają się wraz z materiałem i najlepiej je kalibrować na podstawie własnej historii wykonawcy. Spulchnienie stosuj do wywozu i transportu, skurcz do zamówienia materiału dowożonego, a żadnego z nich nigdy nie stosuj do czystej ilości płatności w miejscu wbudowania.

Ten sam obrysowany przebieg rozwiązuje się na trzy sposoby: ilość ofertowa to długość osi netto rury wbudowanej, zamówienie materiału zaokrągla każdy przebieg w górę do całych odcinków rury plus niewielki naddatek na cięcie, a ilość rozliczeniowa wynika z metody kontraktowej, niemal zawsze od środka studni do środka studni. Rura dostarczana jest w długościach nominalnych, takich jak 18- lub 20-stopowa długość zabudowy żeliwa sferoidalnego według AWWA C151, więc zaokrąglanie do całych odcinków jest rzeczywistym naddatkiem, a nie płaskim procentem. Naddatek na ścinki lub cięcie wynoszący około 2 do 5 procent jest konwencją wykonawczą, a nie wartością opublikowaną. Ilości podaje się w stopach bieżących w Stanach Zjednoczonych oraz w metrach bieżących w Wielkiej Brytanii, Europie, Australii, Nowej Zelandii i większości prac międzynarodowych, zaokrąglone do pełnej stopy lub 0,1 metra.

Warunki utrudniające mierzy się jako pozycje dopłaty (extra over) ponad wykop podstawowy, stosowane tylko do odcinków, których dotyczą. RICS NRM2 i CESMM4 mierzą wykop poniżej zwierciadła wody gruntowej, rozkuwanie skały, pracę obok istniejących sieci oraz obudowę robót ziemnych lub szalowanie jako osobne pozycje. Amerykańskie specyfikacje zarządów dróg odzwierciedlają to samo, mierząc wykop w skale na jardy sześcienne w położeniu pierwotnym. Kosztorysant odczytuje profil i dzienniki wierceń, aby oznaczyć odcinki, których to dotyczy. Odwodnienie i pompowanie obejściowe zależą od kontraktu: niektórzy zamawiający traktują odwodnienie jako wliczone w wykop, podczas gdy inni opłacają je, a także pompowanie obejściowe przy wpięciach, jako osobną pozycję.

Odcinki bezwykopowe mierzy się inaczej niż wykop otwarty. Dla przewiertu sterowanego, przecisku i przewiertu ślimakowego nie ma osobnej objętości wykopu, ponieważ cena długości rury przeciskanej lub przewiercanej obejmuje wykop według specyfikacji PennDOT. Rurę osłonową mierzy się długością według średnicy, rurę przewodową wewnątrz osłony długością jako osobną pozycję, komory startowe i odbiorcze liczy się sztuka po sztuce, a wciągnięcie zwrotne przewiertu sterowanego mierzy się według wbudowanej długości rozwiniętej.

Kilka mniejszych ilości dopełnia zakres. Próby rur, powietrzne, eksfiltracyjne, infiltracyjne lub ciśnieniowe, oraz inspekcję kamerą telewizyjną mierzy się na długość, ponieważ specyfikacje WSDOT ujmują próbę rury kanalizacji deszczowej jako pozycję za stopę. Na magistralach ciśnieniowych zabezpieczenie przed siłami osiowymi na łukach, trójnikach, zasuwach i końcówkach ujmuje się jako betonowe bloki oporowe liczone sztuka po sztuce lub według objętości, albo jako długość połączeń zakotwionych mierzoną od kształtki. Magistrale niemetalowe wymagają drutu lokalizacyjnego i często taśmy ostrzegawczej, ujmowanych na długość przebiegu rury, a odtworzenie nawierzchni nad wykopem, obejmujące nacięcie nawierzchni piłą, łatę oraz ziemię urodzajną, obsiew lub darń, stanowi osobną ilość mierzoną długością lub powierzchnią. Exayard odczytuje rysunki planu i profilu i stosuje te zasady, ustalając ilość dla używanego regionu i celu.