Przedmiar ilościowy

Ta sama ściana daje różne, dające się obronić ilości w zależności od tego, czemu przedmiar ma służyć. Przetarg wymaga zmierzonej ilości netto. Zaopatrzenie wymaga wartości brutto: netto powiększone o odpady, zakłady i nadzamówienie, zaokrąglone w górę do jednostek dostawy. Fakturowanie postępu robót wymaga robót wbudowanych, według nazwanej w umowie metody przedmiarowania. Raportowanie zakresu wymaga wartości powierzchni brutto, takich jak powierzchnia wewnętrzna brutto czy granica BOMA lub IPMS, czyli wielkości z dziedziny nieruchomości, a nie ilości materiału.

W umowach z ponownym przedmiarowaniem ilością płatną są rzeczywiście zmierzone roboty, a nie kosztorys szacunkowy. FIDIC Red Book to umowa z ponownym przedmiarowaniem, której Klauzula 12 ponownie przedmiaruje przedmiar robót, podczas gdy jej Yellow i Silver Book są ryczałtowe, a w NEC4 główne Opcje B i D to wyceniony i docelowy wariant oparty na przedmiarze robót.

Naczelną zasadą każdej standardowej metody jest to, że zmierzoną ilością są roboty netto, w stanie wbudowanym w ostatecznym położeniu: rzeczywista wykończona bryła, powierzchnia lub długość, a nie zakupiony materiał ani fabryczna długość przed cięciem. Ilość netto obejmuje już materiał ujmowany przez przepisy na zakłady, połączenia i spoiny tam, gdzie nakazuje to dany dział robót, więc nie dodaje się następnie zakładów jako odrębnego odpadu. Zasadzie towarzyszą dwa uzupełnienia: roboty zakrzywione mierzy się po osi materiału, a wymiary podaje się w kolejności długość, szerokość, wysokość jako wymiary wykończone.

Każdą pozycję przedmiaruje się w jednostce, w której się ją kupuje, montuje i wycenia, według drabiny od najbardziej wiarygodnej do najbardziej pochodnej. Liczba (sztuki) odpowiada drzwiom i osprzętowi. Długość (metry lub stopy bieżące) obejmuje rury, listwy i ogrodzenia. Powierzchnia (metry kwadratowe lub stopy kwadratowe) obejmuje wykończenia, deskowania i okładziny. Objętość (metry sześcienne lub jardy sześcienne) obejmuje beton i roboty ziemne. Masa (tony lub funty) obejmuje zbrojenie i stal, wyprowadzona z długości pomnożonej przez masę jednostkową przekroju. Wybór niewłaściwego typu wyniku, na przykład wycena rur na sztuki, to błąd kategorii. W przypadku robót powtarzalnych mierzy się jeden przypadek raz i mnoży przez liczbę, śledząc tylko pozycje unikalne.

Ilości podaje się w systemie jednostek danego regionu. Metryczny (metry, metry kwadratowe, metry sześcienne, tony) stosuje się w NRM2, CESMM4, ANZSMM, DIN i ICMS. Amerykański system zwyczajowy (stopy bieżące, stopy kwadratowe, jardy kwadratowe, jardy sześcienne, funty, tony) obowiązuje w Stanach Zjednoczonych, gdzie używa się także kwadratów po 100 stóp kwadratowych do pokryć dachowych oraz stopo-desek (board-feet) do tarcicy. Kanada jest mieszana: rysunki metryczne z materiałami w systemie imperialnym.

NRM2 precyzyjnie ustala zaokrąglanie: wymiary do najbliższych 10 mm, przy czym 5 mm i więcej zaokrągla się w górę; ilości do najbliższej liczby całkowitej, z wyjątkiem ton, które podaje się z dwoma miejscami po przecinku; a ilość mniejszą niż jedna jednostka podaje się jako jedną jednostkę. Zaokrąglanie w systemie imperialnym (USA) jest konwencją: wymiary w górę do najbliższej pełnej stopy, a beton do około jednej czwartej jarda sześciennego. Kierunek zależy od celu: do najbliższej wartości w przetargu, ale w górę przy zamówieniu materiału.

Potrącenia kierują się jedną filozofią NRM2, składającą się z dwóch części. Otwór wewnętrzny potrąca się dopiero wtedy, gdy przekracza minimalny rozmiar, ponieważ robocizna związana z obrabianiem niewielkiego otworu równoważy zaoszczędzony materiał. Otwór na granicy potrąca się zawsze, niezależnie od jego rozmiaru, ponieważ tam roboty się kończą.

Próg dla części wewnętrznej zależy od branży i regionu. Według NRM2 wykończenia potrąca się powyżej 1,00 metra kwadratowego, roboty murowe powyżej 0,50 metra kwadratowego, a beton wylewany na miejscu powyżej 0,05 metra sześciennego. W niemieckim betonie potrąca się otwory większe niż 0,5 metra sześciennego według VOB/C DIN 18331. W Stanach Zjednoczonych farba podlega progowi około 100 stóp kwadratowych według Painting Contractors Association, a płyty gipsowo-kartonowe konwencji około jednej pełnej płyty.

Wynika z tego pułapka długość kontra powierzchnia: ten sam otwór potrąca się od powierzchni po przekroczeniu progu, ale pozostawia w długości liniowej, ponieważ podwaliny lub profile nadal przez niego przebiegają. Listwa przypodłogowa stanowi wyjątek, ponieważ urywa się w miejscu otworu drzwiowego.

Netto to ilość zmierzona metodą standardową z zastosowanymi potrąceniami opartymi na przepisach, stanowiąca podstawę przetargu, fakturowania i montażu. Brutto to obrys bez potrąceń, który pozostawia ściany wewnętrzne i słupy, co normy graniczne takie jak BOMA i IPMS celowo definiują jako brutto. Mieszanie ich to klasyczny błąd, na przykład podanie powierzchni brutto podwykonawcy, który wycenia netto.

Współczynnik odpadów, ścinków, zakładów lub nadzamówienia należy do zamówienia materiału, a nie do zmierzonej granicy. Mierzy się netto, a następnie mnoży przez jeden plus współczynnik odpadów wyłącznie po to, by ustalić, ile kupić. Wbudowanie odpadów w granicę psuje ścieżkę audytu i prowadzi do podwójnego liczenia, gdy dalsza wycena również dodaje odpady. NRM2 zachowuje ogólne odpady w stawce jednostkowej lub w rezerwie na ryzyko, więc zasada jest skodyfikowana, a procenty są konwencjami stosowanymi dopiero przy zamawianiu.

Rzut dwuwymiarowy zaniża wszystko, co wychodzi poza płaszczyznę, więc roboty pochyłe wymagają ilości rzeczywistych lub rozwiniętych: powierzchni rzutu pomnożonej przez współczynnik nachylenia, czyli pierwiastek kwadratowy z kwadratu stosunku wzniesienia do rozpiętości powiększonego o jeden. Dodaje się także odcinki pionowe, których rzut nie pokazuje (piony, zejścia do wysokości urządzenia oraz wyprowadzenia ze stropu), będące najczęstszą przyczyną zaniżenia pomiaru w robotach mechanicznych i sanitarnych.

Wysokości odczytuje się z przekrojów i elewacji; przebiegi i powierzchnie z rzutów. Zestawy rysunków porządkuje się według serii branżowej (litera wiodąca) i typu arkusza (cyfra), zgodnie z amerykańską normą National CAD Standard: C dla robót inżynieryjnych, S dla konstrukcji, A dla architektury, P dla instalacji sanitarnych, M dla instalacji mechanicznych i E dla instalacji elektrycznych, gdzie cyfra 1 oznacza rzuty, 3 przekroje, 5 detale, a 6 zestawienia. Prace brytyjskie i europejskie korzystają z BS 1192 oraz ISO 19650. Wymiary opisane mają pierwszeństwo przed czymkolwiek odmierzonym ze skali; zestawienie jest miarodajne do zamawiania, a rzut do lokalizacji. Skalę kalibruje się na nowo na każdym arkuszu, ponieważ podwojenie błędu skali poczwórnie zwiększa zmierzoną powierzchnię.

Dokładność jest ograniczona stopniem kompletności projektu. AACE oraz ASTM E2516 klasyfikują kosztorysy od Klasy 5 (parametryczny kosztorys na etapie koncepcji z najszerszym przedziałem dokładności) aż do Klasy 1 (pełny przedmiar przetargowy lub ofertowy z najwęższym przedziałem). Przedmiar na zestawie szkicowym jest z natury przybliżony i nie powinien być przedstawiany jako wartość Klasy 1. Dla zakresu, którego nie da się jeszcze zmierzyć, normy przewidują formalne ilości tymczasowe, kwoty tymczasowe oraz roboty na dniówki, które należy oznaczać jako tymczasowe, a nie jako ostateczne.

Ilość jest użyteczna tylko wtedy, gdy można ją ponownie zmierzyć, więc każda potrzebuje ścieżki: arkusza źródłowego, zastosowanej zasady granicznej oraz arytmetyki obliczenia. Kontrole własne uzgadniają netto z brutto, a policzone symbole na rzucie z zestawieniami. Exayard odczytuje zestaw rysunków, stosuje te zasady i zapisuje granicę oraz obliczenie stojące za każdą ilością, aby można ją było ponownie zmierzyć i obronić.