Pomiar ilości na podstawie rysunków

Skala rysunku to stosunek, na przykład 1:50 lub 1/4 cala odpowiada 1 stopie, który przelicza odmierzoną odległość na odległość rzeczywistą. Skaluje ona wynik, a nie zmienia miejsca, w którym klikasz. Dlatego sprawdzaj skalę przed pomiarem, na każdym arkuszu. Rysunek wykonany w formacie 24 na 36 cali i przedrukowany w połowie rozmiaru na 11 na 17 niezauważalnie zmniejsza o połowę każdy wymiar, zamieniając rysunek w skali 1/4 cala na 1/8 cala. Cyfrowy obmiar radzi sobie z tym dzięki kalibracji względem znanego wymiaru: ustaw najdłuższą zwymiarowaną linię na podaną długość, a oprogramowanie wyliczy wstecz prawdziwą skalę. Graficzna podziałka liniowa, jeśli jest obecna, skaluje się poprawnie wraz z arkuszem i jest najbezpieczniejszym punktem odniesienia dla przedrukowanego pliku PDF.

Sprawdź obie osie. Niektóre zeskanowane lub rozciągnięte pliki PDF nie są skalowane jednakowo w kierunku poziomym i pionowym, więc kalibracja jednej osi odczytuje jedną oś poprawnie, a drugą błędnie, a każda powierzchnia, która jest iloczynem obu, wychodzi niezauważalnie błędnie. Skalibruj jeden znany wymiar poziomy i jeden pionowy oraz wymagaj, aby zgadzały się w granicach tolerancji, zanim zaczniesz mierzyć jakąkolwiek powierzchnię. Zwróć też uwagę, że jeden arkusz zawiera wiele skal: rzut w skali 1/4 cala, powiększony szczegół w skali 1/2 cala, przekroje ścian w skali 3/4 cala i detale w skali 1,5 lub 3 cali, każdy w osobnym oknie widoku. Powiąż skalę z obszarem, który mierzysz, a nie z całym arkuszem. Standardowe stosunki metryczne to 1:1, 1:2, 1:5, 1:10, 1:20, 1:50, 1:100, 1:200, 1:500, 1:1000 i większe, przy czym rzuty kondygnacji zwykle wykonuje się w skali 1:50 lub 1:100, a plany zagospodarowania terenu w skali 1:200 do 1:500. Amerykańskie rysunki w jednostkach imperialnych stosują 1/8 cala odpowiada 1 stopie (1:96), 1/4 cala (1:48), 1/2 cala (1:24) i 1 cal (1:12), a roboty terenowe i inżynieryjne stosują skalę inżynierską, taką jak 1 cal odpowiada 20 lub 40 stopom.

Wszystko oznaczone jako Nie w skali należy odczytywać wyłącznie na podstawie wymiarów opisanych. Szerzej, wymiary opisane (zapisane liczbowo) i wartości z zestawień mają pierwszeństwo przed pomiarem ze skali, nawet na widoku w skali, ponieważ rysunki rozciągają i zaokrąglają swoją grafikę, podczas gdy zapisana liczba pozostaje rozstrzygająca. Mierz ze skali tylko tam, gdzie nie ma wymiaru opisanego, i zgłaszaj do weryfikacji każdą znaczącą rozbieżność między wartością opisaną a zmierzoną ze skali.

Ta sama ściana wygląda inaczej w zależności od widoku. Na rzucie odczytuje się ją jako długość razy grubość, widzianą z góry. Na elewacji odczytuje się ją jako długość razy wysokość, widzianą od czoła. W przekroju odczytuje się ją jako grubość razy wysokość, przeciętą na wskroś. Pomiar ma sens tylko wtedy, gdy jest powiązany z odpowiednim widokiem.

Rzut daje długość w rzucie i powierzchnię zabudowy, czyli rzut poziomy. W przypadku wszystkiego, co się wznosi lub jest nachylone, rzut zaniża rzeczywistą powierzchnię lub długość. Elewacja daje rzeczywistą wysokość i szerokość czoła powierzchni pionowych, takich jak okładziny, malowanie i przeszklenia, bez potrzeby stosowania współczynnika nachylenia, ponieważ czoło jest pokazane w rzeczywistych proporcjach. Przekrój lub detal daje trzeci wymiar, który rzut ukrywa, w tym wysokości, grubości, liczbę stopni, głębokości posadowienia i nachylenia. Praktyczna zasada jest prosta: nigdy nie wyznaczaj ilości pionowych wyłącznie na podstawie rzutu. Odczytaj odpowiednią elewację lub przekrój, w przeciwnym razie pominiesz każdy odcinek pionowy.

Rzuty są rzutami poziomymi, a trzy zasady decydują o tym, kiedy pozostać przy rzucie, a kiedy przejść do rzeczywistej geometrii. Po pierwsze, definicje powierzchni celowo odnoszą się do pomiaru w płaszczyźnie poziomej. Norma RICS Code of Measuring Practice definiuje powierzchnię terenu i powierzchnie kondygnacji jako mierzone w płaszczyźnie poziomej, a IPMS wykonuje wszystkie pomiary poziomo na każdym poziomie z wyjątkiem wysokości. Dlatego powierzchnia terenu, powierzchnia kondygnacji i powierzchnia zabudowy pozostają rzutem poziomym nawet na pochyłym terenie. Nachylenie jest ujmowane w ilości robót danej branży, takiej jak objętość robót ziemnych lub powierzchnia połaci dachu, a nie poprzez zawyżanie raportowanej powierzchni.

Po drugie, powierzchnie nachylone otrzymują współczynnik nachylenia. Powierzchnia dachu, pochylni lub powierzchni sklepionej równa się powierzchni w rzucie pomnożonej przez współczynnik nachylenia, gdzie czysty współczynnik nachylenia to pierwiastek kwadratowy z ((wzniesienie podzielone przez rozpiętość) do kwadratu plus 1). Dla rozpiętości 12 jednostek 3/12 daje 1,031, 4/12 daje 1,054, 5/12 daje 1,083, 6/12 daje 1,118, 8/12 daje 1,202, 9/12 daje 1,250, 10/12 daje 1,302, a 12/12 daje 1,414. Każda połać przyjmuje własne nachylenie, więc nigdy nie mnóż jednym współczynnikiem powierzchni zabudowy o zmiennym nachyleniu. Uważaj na publikowane mnożniki dachowe, które wliczają typowy naddatek na okap do współczynnika nachylenia, ponieważ łączenie ich z rzutem mierzonym do okapu podwójnie liczy okap. Stosuj czysty współczynnik nachylenia na zmierzonej powierzchni w rzucie i prowadź naddatki na okap oddzielnie. Przekątne naroży i koszy biegną pod większym kątem i są mierzone po długości skosu dla gąsiorów i obróbek blacharskich, zgodnie z geometrią Pitagorasa. Przy 6:12 naroże biegnie dokładnie 1,5 na każdą stopę wspólnej rozpiętości, a przy 4:12 biegnie około 1,4534. Norma NRCA Roofing Manual jest miarodajna dla pomiaru powierzchni dachu.

Po trzecie, przebiegi liniowe, które się wznoszą, mierzy się po długości rozwiniętej lub po nachyleniu. Poręcz schodów, ukośna podstawa biegu schodów i nachylona balustrada są mierzone wzdłuż nachylenia, czyli po przeciwprostokątnej, a nie po rzucie poziomym, plus przedłużenia wymagane przepisami. IBC i ADA wymagają kontynuowania nachylenia o jedną głębokość stopnia poza dolny stopień i co najmniej 12 cali poziomo poza górny stopień. Poręcze łukowe mierzy się po rozwiniętej długości łuku wzdłuż linii środkowej. W robotach mechanicznych, elektrycznych i sanitarnych długość rozwinięta wg International Plumbing Code to przebieg mierzony wzdłuż osi rury przez każdą kształtkę, pion i odsadzkę, przy czym piony pionowe dodaje się w całości na podstawie schematu pionów, a nie pomija dlatego, że nie pojawiają się w rzucie. Warto wyodrębnić jedną powiązaną wartość: przepisy sanitarne dodają naddatek długości równoważnej w wysokości 50 procent do długości rozwiniętej (75 procent dla stali gwintowanej) przy doborze instalacji ze względu na stratę ciśnienia. Jest to naddatek na tarcie i projektowy, a nie długość materiału w obmiarze, więc nigdy nie dodawaj stóp równoważnych do prostego odcinka, jednocześnie licząc kształtki.

Prowadzenie tras na widoku rzutu w robotach mechanicznych, elektrycznych, sanitarnych i konstrukcyjnych obejmuje wyłącznie odcinek poziomy. Każdy odcinek pionowy musisz dodać samodzielnie. Dotyczy to pionów rur osłonowych, rur i kanałów wentylacyjnych prowadzonych w górę ścianami i szybami oraz zejść do wysokości montażu urządzenia, nawiewnika lub przyboru. Obejmuje to również wypusty z płyty i przebicia stropów oraz pogrubienia krawędzi dachu lub płyty, podciągi i zgrubienia krawędzi, które ujmuje się jako osobne pozycje liniowe krawędziowe.

To najczęściej pomijane ilości w obmiarze wykonywanym wyłącznie z rzutu. Niezawodne podejście polega na odczytaniu przekroju lub schematu pionów i dodaniu odcinków pionowych stamtąd. Standardowe wysokości montażu, takie jak gniazdko na wysokości około 18 cali i włącznik na wysokości około 48 cali nad poziomem posadzki wykończonej, są przydatne jako przybliżony naddatek na zejście, ale są to konwencje montażowe, a nie zmierzona długość obmiaru. Tam, gdzie przekrój podaje rzeczywiste zejście, zmierz je z przekroju.

Branże wyrobów blaszanych przeliczają przekrój poprzeczny na płaską ilość materiału za pomocą obwodu, czyli rozwiniętego obwodu zewnętrznego. W przypadku kanałów wentylacyjnych rozwinięcie to suma czterech boków dla kanału prostokątnego lub liczba pi razy średnica dla kanału okrągłego, pomnożona przez długość przebiegu, co daje powierzchnię blachy, a następnie pomnożona przez współczynnik masy danej grubości blachy, co daje funty. Dla przykładu blacha ocynkowana o grubości 26 (gauge) waży około 0,906 funta na stopę kwadratową według tabel grubości SMACNA.

Ta sama idea leży u podstaw masy stali konstrukcyjnej, czyli długości pomnożonej przez publikowaną masę w funtach na stopę dla danego profilu wg tabel AISC, więc profil W18 razy 35 waży 35 funtów na stopę. Dotyczy to również izolacji i otuliny rur. Obwód jest zawsze wartością wyprowadzoną na podstawie zmierzonego przebiegu, nigdy zmianą miejsca, w którym prowadzona jest linia środkowa.

Miejsce, w którym rysowana linia zaczyna się i kończy, zależy od branży. Roboty ciesielskie, konstrukcyjne i instalacyjne (MEP) prowadzi się po linii środkowej. Wykończenia prowadzi się po wewnętrznym licu wykończonym. Beton, nawierzchnie i prace dachowe do okapu prowadzi się po zewnętrznej formie lub krawędzi. Przeliczenie geometrii w tym przewodniku jest wspólne dla wszystkich branż, natomiast regułę początku i końca dla każdej branży należy ustawić odpowiednio.

Otwory odejmuje się wyłącznie od powierzchni, nigdy od długości liniowej. Przebieg ściany lub ścianki działowej jest ciągły poza każdym otworem, ponieważ podwaliny, profile prowadzące, nadproża i sam przebieg biegną dalej, więc tylko wyniki powierzchniowe odejmują otwory, i tylko powyżej progu wielkości. Listwa przypodłogowa jest celowym wyjątkiem. Przerywa się ona przy drzwiach, ponieważ wyrób kończy się przy otworze, co stanowi potrącenie długości wynikające z wyrobu, a nie z otworu.

Próg pomijania otworów zależy od branży, dlatego ustaw go dla każdej branży, a nie globalnie. Działy robót wykończeniowych RICS NRM2 zazwyczaj pomijają otwory o powierzchni około 0,50 metra kwadratowego lub mniejszej, a dokładna wartość zależy od działu robót, a nie jest jedną okrągłą liczbą. W praktyce robót z płyt gipsowo-kartonowych pomija się otwory o powierzchni 32 stóp kwadratowych lub mniejszej, co odpowiada po prostu powierzchni jednej płyty 4 na 8 stóp i jest konwencją kosztorysową. Norma malarska PDCA P-10 pomija otwory poniżej 100 stóp kwadratowych, więc normalne drzwi lub okno pozostają w obmiarze. W robotach dekarskich praktycznie nie odejmuje się niczego małego, ponieważ przebicia są pochłaniane przez odpad.

Ta sama geometria daje różne wartości w zależności od tego, do czego służy dana ilość. Ilość netto stosuje się do wyceny ofertowej, z uwzględnieniem potrąceń i odpadem wliczonym w cenę jednostkową. Ilość brutto powiększoną o odpad stosuje się do zamówień, czyli materiału faktycznie kupowanego, zaokrąglonego w górę do jednostek dostawy. Ilość mierzoną zgodnie z umową stosuje się do rozliczeń częściowych zaawansowania robót. Odpad zawsze dolicza się do ilości materiału, nigdy do zmierzonej granicy.

Zaokrąglanie ma dwa odrębne parametry. Kierunek to w górę przy zamawianiu i do najbliższej dokładności przy wycenie ofertowej. Dokładność zależy od wyniku: liczby całkowite dla pozycji liczonych sztukowo, zaokrąglanie do najbliższych 10 milimetrów wg RICS NRM2 oraz dokładności określone klasa po klasie wg CESMM4 dla robót inżynieryjnych. Traktuj kierunek i dokładność jako odrębne ustawienia, aby żadne z nich nie zmieniało po cichu drugiego.

Zasady pomiaru są najściślej skodyfikowane w tradycji kosztorysowania (quantity surveying) Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii i Kanady. Normy takie jak RICS NRM2 i SMM7, CESMM4 dla robót inżynieryjnych, ANZSMM oraz wytyczne CIQS stanowią, że powierzchnie mierzy się w płaszczyźnie poziomej, ustalają progi pomijania otworów i potrąceń w metrach kwadratowych oraz raportują wartości netto jako ustalone wielkości. Te regiony stosują skale metryczne, takie jak 1:50 i 1:100, oraz czynią z zasady mierzenia rzutu i ujmowania nachylenia w ilości robót danej branży wyraźną regułę, a nie jedynie konwencję.

Stany Zjednoczone nie mają jednej, prawnie obowiązującej metody pomiaru. Rodziny skal są imperialne, a współczynniki nachylenia, naddatki na długość rozwiniętą, konwencje zejść do urządzeń i odpad w ilości pochodzą od stowarzyszeń branżowych i praktyki, takich jak NRCA, SMACNA, NECA, przepisy sanitarne i PDCA, a nie z ujednoliconego prawa pomiarowego. Oferty amerykańskie zwykle wliczają odpad w zamawianą ilość brutto, podczas gdy praktyka brytyjska i międzynarodowa utrzymuje ją jako netto, co stanowi rzeczywistą różnicę regionalną.

W Europie roboty prowadzi się w jednostkach metrycznych, klasyfikację powierzchni kondygnacji reguluje DIN 277, a krajowe metody normowe, w tym VOB/C w Niemczech, regulują zależność między ilościami mierzonymi a zamawianymi, ze skalami wg ISO 5455. W skali międzynarodowej ramy ICMS i IPMS pełnią rolę ujednolicającej podstawy, z powierzchniami w płaszczyźnie poziomej i raportowaniem rzutu. Wspólnym wątkiem dla wszystkich regionów jest to, że powierzchnia pozostaje w płaszczyźnie poziomej, a nachylenie jest ujmowane w ilości robót danej branży.